Η Ομορφιά της Ύπαρξης

Αριστούργημα

Σουρεαλιστικό, έντονα υπαρξιακό, χαρακτήρες φαντάσματα και η συντροφικότητα ως η μόνη λύση σε αυτή τη δυσβάσταχτη πραγματικότητα. Μοναδικός Ρόι Άντερσον! Και όσοι την χαρακτηρίζετε ως κακή την ταινία απλά πείτε πως δε σας αρέσει...! Δικαιολογείτε καλύτερα την απουσία αισθητικής σας!!

χαχαχα

μια ταινια που δεν εχει καμια ομορφια υπαρξης κ ουτε λογο καν υπαρξης!!

Εξαιρετική!

Ποιητικό, χαμηλότονο, με κάποιες αχνές ανταύγειες μπουνιουελικού σουρεαλισμού, χωρίς όμως τον επιδεικτικό και φαντασμαγορικό καταιγισμό εκείνων.Υπερτερεί εδώ η ποίηση και το βάθος του Βορρά, χωρίς εξάρσεις. Δεν απογειώνει, αλλά και δεν κραυγάζει, άρα ξεκουράζει ψυχικά.

εντελως κακή ταινία

τα τελευταια 15 χρονια εχω δει πανω απο 3000 ταινίες...αυτη ειναι απο τις χειροτερες...αυτο που με εντυπωσιασε ειναι οι θετικές κριτικές και η πολύ υψηλή βαθμολογία...στο IMDB θα της βαλω 2/10

Ο μαγικός κόσμος του Roy Anderson κάθε φορά καινούριος.

Σκανδιναβικό ημίφως

Σίγουρα δεν είναι ταινία για όλη την οικογένεια ούτε και για όλες τις ώρες. Όμως βλέπουμε πως τα θραύσματα από όνειρα, ιστορικά γεγονότα αλλά κυρίως από ασήμαντες στιγμές της καθημερινότητας μπορούν να ενωθούν σε ένα τόσο συγκινητικό αποτέλεσμα. Θα κάνω ιδιαίτερη μνεία στον χαρακτήρα του ιερέα που χάνει την πίστη του.

Ποιητική και όμορφη σινεφιλ ταινία.

Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Πεσιμιστική αλλά ωραία, με ποιητικές εικόνες. Η απάντηση του δημιουργού στον πεσιμισμό, είναι η υπέροχη σκηνή με το αιωρούμενο ερωτευμένα ζευγάρι πάνω από τα ερείπια μιας πόλης, στην οποία δεσπόζει μια εκκλησία.

Τιτάνια σύγκρουση του τίποτα με το απόλυτο κενό!

Κάθισα και το είδα όλο για να έχω τίμια άποψη. Το απόλυτο τίποτα. Θα μπορούσα να πω πολλά για τα χάλια αυτού του "έργου", αλλά δεν αξίζει τον κόπο.

Για τους λάτρεις του είδους

Όσοι είναι εξοικειωμένοι με το σινεμά του Ρόι Άντερσσον θα αγαπήσουν και αυτή την ταινία. Όσοι έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με αυτό, ας προετοιμαστούν για μια ταινία ιδιαίτερη, χωρίς συγκεκριμένη πλοκή, με σταθερά κάδρα, χειμωνιάτικη παλέτα και μελαγχολική διάθεση. Αν αφεθείς στην αισθητική της ταινίας χωρίς να αναζητάς αρχή, μέση, τέλος και δικαίωση κάποιου ήρωα, θα ανταμοιφθείς με ένα οπτικοακουστικό ποίημα για το χειμώνα στη βόρεια Ευρώπη. Στην αντίθετη περίπτωση, δες κάτι άλλο καλύτερα.

Πολύ αξόλογη!

Το ευρωπαικό σινεμά στα καλύτερά του. Με υπέροχη φωτογραφία, σαν σε όμορφα κάδρα, ο εκπληκτικός Ρόι Αντερσον, μας παρουσιάζει, μικρές καθημερινές σουρεαλιστικές ιστορίες για την ζωή , τον θάνατο και ίσως τον παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης!

Ονειρικό

Πολύ συναισθηματικό, λιτό, με μια εξίσου λιτή αφήγηση και σκόρπιες σκηνές με χαλαρή δράση, με ανθρώπους ξένους μεταξύ τους, που αναζητούν τη λύτρωση, την αποδοχή, τη χαρά, την πίστη στη ζωή, που ψάχνουν το νοήμά της. Παράξενο, σαν μια έκθεση ζωγραφικής γεμάτο έργα σε αποχρώσεις του γκρι και του μπεζ...

50 shades of beige

Μήπως δεν έχω πει και δεκάδες φορές ότι όσο πιο λιτή είναι η χρωματική παλέτα, όσο πιο έντονη η ροπή στο γκρι και στο μαύρο, τόσο περισσότερο τονίζονται τα συναισθήματα; Εν τω μεταξύ, πόσο έντονη η επιρροή που ασκεί ο Bruegel στον σκηνοθέτη, τον Andersson