Μαργαρίτες

Τρέλα!

7.5/10. Μου άρεσε αυτό που είδα, αλλά δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν, ούτε για ποιο λόγο μου άρεσε τελικά. Η τρέλα της; Τα παράλογα και σουρεαλιστικά σκηνικά; Οι δυο φοβερές κοπέλες, που δεν πρόκειται να τις ξεχάσω ποτέ; Ιδιαίτερη ταινία, όχι για όλα τα γούστα, ούτε για όλες τις ώρες, πάντως διαθέτει στοιχεία που θα τραβήξουν την προσοχή του καθενός: Αν μη τι άλλο, είναι μια πειραματική ταινία που παίζει με την αφήγηση, τους χαρακτήρες και τους θεατές.

Ενας δίδυμος θηλυκός Γαργαντούας

Με την ανατρεπτική ορμή του νέου κύματος, οι δύο ηρωίδες της Χιτίλοβα καταβροχθίζουν τεράστιες ποσότητες φαγητών, γλυκών και ποτών, ως δίδυμος θηλυκός Γαργαντούας που περιφρονεί την αστική ευγένεια και τις ηθικές προσταγές του υπαρκτού σοσιαλισμού, κρατώντας φυσικά άψογη τη σιλουέτα τους, και μεταδίδοντάς μας τον ενθουσιασμό τους, ιδίως στο ευρηματικότατο πρώτο μισό της ταινίας. Ωστόσο το τέλος επέρχεται καταστροφικό, όπως προμήνυαν και οι τίτλοι της αρχής, όχι πολύ μακριά από το τέλος που επιφύλασσε συχνά, τόσο για ολόκληρη την κοινωνία όσο και για τους αρνητές της, ο ανατρεπτικός κινηματογράφος κείνης της εποχής, από το “Dr Strangelove” και τον “Pierrot le fou” ως το “Sweet movie”, παραγνωρίζοντας μες την ορμή της νιότης κείνο το “not with a bang but with a whimper” του Eliot.

Πρωτοποριακό για την εποχή του

Ενταγμένο στο κοινωνικό, πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο της εποχής που γυρίστηκε, δεν στερείται διαχρονικών μηνυμάτων. "Αν γίνουμε καλές και εργατικές, θα είμαστε ευτυχισμένες": η ευφάνταστη αποδόμηση του μότο των καθεστώτων του πρώην υπαρκτού, αλλά και κάθε καθεστώτος στο παρελθόν και στο σήμερα. Επίσης, αγαπητό Cinobo, το 1966 η χώρα ήταν Τσεχοσλοβακία και όχι Τσεχία :)