Η Μπαλάντα της Λευκής Αγελάδας

Πολύ καλή

Έχω δει αρκετές ταινίες από το Ιράν και πραγματικά ούτε μια δεν με έχει απογοητεύσει. Έτσι κι αυτή, που τη βρήκα πολύ ήρεμη και οξυδερκή και με τον τρόπο της αιχμηρή, με αργούς ρυθμούς και χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, αλλά πάντα καλογυρισμένη.

Συγνώμη, εξιλέωση, εκδίκηση

Η δύναμη του ιρανικού κινηματογράφου οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι θέτει στο επίκεντρο την ανθρώπινη κατάσταση, τα ηθικά διλήμματα και τα προβλήματα συνείδησης. Η υπέροχη αυτή δραματική ταινία, με δομή αρχαιοελληνικής τραγωδίας, με σασπένς και ανατροπές στην εξέλιξή της, λειτουργεί επίσης σαν καταγγελία τόσο της θανατικής ποινής που ισχύει ακόμα στο Ιράν (μετά το σπουδαίο φιλμ "Δεν Υπάρχει Κακό" του Μοχάμαντ Ρασούλοφ), όσο και του θεοκρατικού και καταπιεστικού για τις γυναίκες καθεστώτος με τους άκαμπτους θεσμούς που εξοντώνουν φυσικά και ηθικά τους αδύναμους.

πολυ καλη

❤️

❤️

Το βάρος του Θεού και του παρελθόντος

Ένα πολύ δυνατό ιρανικό δράμα, με κεντρικά πρόσωπα την χήρα ενός άδικα εκτελεσμένου που ξεκινά έναν αγώνα, ζητώντας από τους δικαστές που τον καταδίκασαν μια συγγνώμη, και έναν άγνωστο που παρουσιάζεται, λέγοντας ότι είχε δανειστεί λεφτά από τον σύζυγό της και οφείλει να τα επιστρέψει. Η ταινία προχωρεί ως κλασική τραγωδία, όπου τόσο το περιβάλλον (η θεοκρατική, πατριαρχική κοινωνία του Ιράν) όσο και το ίδιο το παρελθόν των ηρώων συνιστούν για τους ήρωες μια άφευκτη μοίρα -κι αυτή η αίσθηση υποβάλλεται και από την εξαιρετική, λιτή σκηνοθεσία με τα εν γένει ακίνητα, γεωμετρικά πλάνα που μεταφέρουν στον θεατή μια βαριά αίσθηση εγκλωβισμού. Αυτό ωστόσο καθόλου δεν σημαίνει ότι η ταινία είναι φορμαλιστική, χωρίς συναίσθημα· αντιθέτως, παρότι τα γκρο πλάνα είναι λιγοστά και η μουσική αναδύεται μόνο στο τελευταίο πλάνο, συμπάσχουμε πολύ έντονα σε όλη της τη διάρκεια με την κεντρική ηρωίδα, που ερμηνεύεται εξαιρετικά από την Maryam Moghadam, η οποία συνυπογράφει και τη σκηνοθεσία.

μια σπουδαια ταινια