Ιερή Αράχνη

Σκληρή και συγκλονιστική!

Άλλη μία μαατιά στη σκληρή πραγματικότητα του Ιράν. Μια ιστορία βασσμένη σε πραγματικά γεογονότα, κάτι που την κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Βλέπεται ακούραστα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Δυτικοποιημένος ιρανισμός

Μεγαλεπίβολες προθέσεις για την αποτύπωση του σκοταδισμού της ιρανικής θεοκρατίας πέφτουν στο κενό, με τα κλισέ της δυτικής κινηματογραφίας να φανερώνουν ακριβώς τι πάει λάθος με την οικιοποίηση μιας ξένης κουλτούρας για προπαγανδιστικούς σκοπούς.

Ιδιαίτερη ματιά κοινωνία του Ιραν

Πολύ καλή ταινία!. Ιδιαίτερη ματιά στην θέση της γυναίκας στο Ιράν κάπως "άτυπα" υπό την πρωταγωνίστρια μας. Πόσο μάλλον που "πραγματεύεται" την θέση όλον τον δυσμοιρων "ιερόδουλων"σε μια τέτοια κοινωνία... Εδώ οι " καθώς πρέπει" έχουν χάλια μεταχείριση...# Αξιολόγη προσθήκη στο ΣΙΝΟΜΠΟ μας.)

Υπέροχη ταινια.

Το αυγό του φιδιού

Εξαιρετική σκηνοθεσία και ηθοποιία απο τους δύο βασικούς ηθοποιους. Υπόκωφη βία,κλιμακούμενη αγωνία, συνεχείς αμφιβολίες,κοινωνική κριτική και τί τέλος........ Μην την χάσετε

Πώς καταλήγει η ιερότητα έννοια αμφιλεγόμενη

Η πιο ανατριχιαστική σεκάνς ολόκληρης της ταινίας είναι εκείνη της αναπαράστασης του τρόπου δολοφονίας των σεξεργατριών από τον ανήλικο γιο και την ανήλικη κόρη του Σαΐντ, σκηνή που αποκαλύπτει περισσότερο από κάθε άλλη το εύρος και το βάθος της παθογένειας της ιρανικής πραγματικότητας και τον κύκλο της συστημικής βίας που διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά.

Βασισμένη σε αληθινή ιστορία

Μια αρκετά σκληρή και ωμή ταινία, που δυστυχώς αναδεικνύει μια πραγματικότητα της Ιρανικής κοινωνίας.

Ενα σχετικά καλό ξεκίνημα ξεμπροστιάσμαρος τού πηχτού σκοταδιού των μουσουλμανικών χωρών...

Καλή ταινία

όχι όμως από τις καλύτερες του σκηνοθέτη!

Σε συνταράσει

Φανταστική

Μια διεθνής παραγωγή για την ιρανική πραγματικότητα

Μια ευρωπαϊκή παραγωγή γυρισμένη στην Ιορδανία με θέμα μια πραγματική αστυνομική υπόθεση που εκτυλίχθηκε στο Ιράν στις αρχές του αιώνα, γυρισμένη από τον Ιρανό, σπουδαγμένο στη Σκανδιναβία, Ali Abbasi, ο οποίος είχε κάνει ήδη αίσθηση με το “Border”, ένα επίσης έντονα ερωτικό θρίλερ. Έτσι, ο διεθνής χαρακτήρας της παραγωγής είναι εμφανής στην ταινία, που, μακριά από τις λεπτές αποχρώσεις του ιρανικού νεορεαλισμού, ακολουθεί στο πρώτο της μισό λίγο-πολύ τα χνάρια ενός τυπικού θρίλερ, με μια δημοσιογράφο στο ρόλο του θετικού ήρωα. Στο δεύτερο ωστόσο μέρος της, μετά την σύλληψή του δολοφόνου, η ταινία κάνει τη διαφορά, βαθαίνοντας την κριτική της στη μισογυνική νοοτροπία μιας ολόκληρης κοινωνίας και φέρνοντας στη μνήμη δημιουργούς όπως ο Κισλόφσκι ή ο Χάνεκε, στις δύο δυνατές σκηνές του τέλους, που δείχνουν πόσο ο φόνος μπορεί να γίνει ακόμη και παιδικό παιχνίδι σε μια τέτοια κοινωνία.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ

Ακραίος μισογυνισμός και θρησκευτικός φανατισμός. Αυτοί που θεωρούνται "ανώτερα" όντα θεωρού ότι μπορούν να κρίνουν την αξία της ανθρώπινης ζωής. Δυστυχώς επίκαιρη και στο σήμερα. Ωραία σκηνοθεσία, μουσική και ερμηνείες. Ξεχωρίζει ο πρωταγωνιστής. Η στάση του γιου, περηφάνεια και δέος για τον πατέρα δολοφόνο, αηδιαστική και κάπως έτσι διαιωνίζεται η ασχήμια του κόσμου που ζούμε.

THE POWER OF REALISM IN THE REALM OF MISOGYNY

A magnifiscent rythm in revealing the tacit and dark face of religious violence that penetrates islam societies from top to toe. A bitter shadow of dissapointment in the end of the story does not underestimate the importance of heroism and the power of enlightment although the roots of misogyny are too deep to eliminate. It was very moving for me to discover that it was a true story and the brave journalist played the role of the first woman killed in the movie. Great movie and cast.

Εκνευριστικά αληθινό

ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΩ

Η γυμνή και στεγνή πραγματικότητα

Κι εκεί που σκέφτεσαι ότι είναι μια σκληρή ταινία, ναι, στο τέλος γίνεται ακόμα πιο σκληρή. Το ότι τα γεγονότα εκτυλίσσονται σε μια μουσουλμανική χώρα είναι εντελώς συγκυριακό. Καρολάιν, Γαρουφαλλιά και ντρέπομαι που έχω ξεχάσει τα άλλα ονόματα.

ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ

ΑΡΚΡΤΑ ΚΑΛΗ

Προς seedrinker

Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να είναι "καλή ιδέα" ο σκοταδισμός και η ιερά εξέταση. Πράγματα που μάλλον ξέχασες όταν επικαλέστηκες το "ιστορείν".

Η καλύτερη ταινία που έχω δει μέχρι στιγμής στο Cinobo

Πέρα από τη μουσική που ντύνει πολύ ωραία την ταινία και προκαλεί δέος, η ταινία είναι αρκετά επιμορφωτική σε θέματα θρησκείας, για το τι περνάνε οι γυναίκες στο Ιράκ γεννώντας και άλλου είδους φιλοσοφικά ερωτήματα.

ρεαλιστικη-σκηνοθεσια-αψογη-10

7 / 10

Ok θα συμφωνήσω με όσους βλέπουν πολύ συμβατική γραφή, την ιστορία της ακτιβίστριας - δημοσιογράφου να θυμίζει αντίστοιχες Αμερικάνικες ταινίες. κλπ. Το πιό βασικό όμως σε μια ταινία είναι η ίδια η ιστορία που λέει, και μετά και η οπτική που παρουσιάζει τα πράγματα. Και αυτή η ιστορία έπρεπε να ειπωθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Σε κρατάει σφιχτά μέχρι το τέλος

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη με μηδενικό συναισθηματισμό, και αυτό αναδυκνύει ακόμα περισσότερο τον παραλογισμό που διατρέχει κάθε σημείο της θρασκόληπτης κοινωνίας, στην οποία γίνονται τα εγκλήματα. Πέρα από τα εγκλήματα αυτά καθεαυτά, η ταινία καταφέρνει να σκιαγραφήσει τα στοιχεία αυτά που το γεννάνε και το επιβραβεύουν: υποκρισία, έλλειψη του παραμικρού αληθνού ενδιαφέροντος για την φτηνή ανθρώπινη ζωή, κράτος και θρησκεία σε ταύτιση και απολύτη υποτίμηση της γυναίκας σε οποιαδήποτε διάσταση. Η έμφαση που δίνεται, από ένα σημείο και μετά, στην ματιά του γυιού, μιλάει απο μόνη της για το ζοφερό μέλλον. Η τελευταία σκηνή, με τον τρόπο της, σου γυρίζει το στομάχι. Να μην παραλείψω να σημειώσω την πολύ υποβλητική μουσική στα συν της ταινίας.

2 αστερια

σενάριο δυτικού τυπου. λιτό με απλή καταγραφή των γεγονότων ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε. δεν την προτείνω. εκτός κι αν σας αρέσουν τα όσκαρ....

Φοβού, τους απανταχού φανατικούς...

Προς femstar, Φοβάμαι, τους φανατικούς της νέας Θρησκείας, Αυτής, του @. Το ιστορείν μας αποκαλύπτει ότι όλες οι θρησκευτικές κατασκευές πάνω σε καλές ιδέες στηρίχτηκαν.