Οι Παρείσακτοι

Το ατομικό σε βάρος του συλλογικού

Πολύ σωστά ο Λατζ Λι στην δεύτερη ταινία του επιμένει στους "Άθλιους" του Παρισιού και στις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσής τους. Και ενώ η ταινία μας εισάγει πολύ δυνατά από την πρώτη κιόλας σκηνή στην ετοιμόρροπη πολυκατοικία, που σκόπιμα αφήνουν να καταρρεύσει κυβέρνηση και δήμος, προς όφελος των εργολάβων, των "επενδυτών" και των διαπλεκόμενων συμφερόντων, στην πορεία ξεστρατίζει από την (αναμενόμενη) συλλογική διεκδίκηση και στρέφεται στον ατομικό αγώνα της Γαλλίδας από το Μάλι, στις ατομικές πράξεις βίας του φίλου της και στο μελόδραμα. Κρίμα.

Δυνατό θέμα, άτονο αποτέλεσμα

Ο Ladj Ly θίγει φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα, όπως την κρίση στέγασης στα προάστια του Παρισιού, τη διαφθορά, την αστυνομική αυθαιρεσία… αλλά χωρίς να τα εμβαθύνει πραγματικά. Η ιστορία είχε όλες τις προϋποθέσεις για να είναι δυνατή και καθηλωτική, όμως η εκτέλεση την κάνει άτονη. Οι διάλογοι είναι επίπεδοι, οι καταστάσεις προβλέψιμες. Αντί να δημιουργήσει αληθινούς χαρακτήρες, όπως απαιτεί το σινεμά κοινωνικού ρεαλισμού, παρουσιάζει σύμβολα, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για συγκίνηση ή πολυπλοκότητα. Η ταινία προσπαθεί να συγκλονίσει, αλλά καταλήγει να πέφτει στην παγίδα της υπερβολής και του διδακτισμού, με στιγμές που αγγίζουν το κλισέ. Παρόλα αυτά, αξίζει την προσοχή, έστω και μόνο για την προσπάθειά της να φέρει στο προσκήνιο μια κοινωνική πραγματικότητα που συχνά αγνοείται. Το πρόβλημα είναι πως, αντί για γροθιά στο στομάχι, καταλήγει σε μια υπερβολικά ασφαλή εκδοχή ενός θέματος που απαιτούσε μεγαλύτερο θάρρος.

ΔυνατΌ!

Ενώ ξεκινάει χαλαρά κ κάνει κάποια κοιλιά, από τη μέση κ μετά κορυφώνεται τραγικά περιγράφοντας υπαρκτές, δυστυχώς, καταστάσεις σε όλες τις δυτικές κοινωνίες! Μακάρι κανείς άνθρωπος να μην περνάει τέτοιες καταστάσεις, αλλά δεν... Σφίξιμο στο στομάχι κ την συνείδηση! Μπράβο στους συντελεστές!

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ.ΜΙΑ ΦΡΙΧΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

της γης οι κολασμένοι

κοινωνικός ρεαλισμός. θίγει το πρόβλημα του εξευγενισμού που συμβαίνει σε βάρος των όσων δεν μπορούν να βρουν στέγη παρά μόνο σε φτωχογειτονιές. Και όλα αυτά δίχως εξωραϊσμούς. Καλογυρισμένη ταινία, με ωραία πλάνα. Παρόλα αυτά αναρωτιέμαι: μπορεί η τέχνη να βελτιώσει τις ζωές αυτών των ανθρώπων ή απλά ικανοποιείται η "κοινωνική συνείδησή" μας ότι τάχα συμπάσχουμε;

Αδύναμο με αρκετές σεναριακές ελλείψεις

Η ταινία κατά τη γνώμη μου επικεντρώνεται περισσότερο στο θέμα ένταξης και αφομοίωσης της τρίτης γενιάς μεταναστών ενός προαστίου του Παρισιού παρά στο gentrification.

Πολύ δυνατό. Ρεαλιστικό σινεμά

Η ταινία σε μπάζει σε ένα κόσμο ενός κατώτερου θεού. Από την πλευρά των 'πολιτισμένων' Δυτικών/Χριστιανών, βλέπεις πώς ζει σήμερα ένας ολόκληρος απόκληρος κόσμος μεταναστών στη Γαλλία, που προσπαθεί να επιβιώσει σε ζόρικες συνθήκες. Αδιέξοδο. Δύσκολα διαχειρίσιμες καταστάσεις. Αλλά με βία στη βία, δε λύνονται ποτέ. Οι σχέσεις χειροτερεύουν. Αν έχεις λίγη συναίσθηση, μένεις μετέωρος στο τέλος... Άνθρωποι είμαστε όλοι...

Χοντροκοπιά

με χαρακτήρες καρικατούρες

αυτό είναι σινεμά

αντάξιο του miserables, ίσως και καλύτερη. θεε μου, τι έκανε ο ανθρωπος...