Μη μου Λες Ψέματα

Είμαστε οι αποφάσεις μας

Υπέροχη ιστορία κλάψαμε ♥♥♥

ΠΛΑΝΤΑΞΑΜΕ

Την ειδα 4 φορες στον κινηματογραφο και αλλες 14 στο σπιτι μου. Καθε φορα κλαιω σα τη πρωτη φορα.

Ποίηση συναισθημάτων και αλήθειας!

Πέτυχε

Αν και οι λόγοι για παραμονή στη ντουλάπα δεν είναι μόνο η ντροπή και πώς θα με βλέπουν οι άλλοι... υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, δυστυχώς, από τους επαγγελματίες του μίσους. Όμως κάθε ταινία μιλάει για κάτι διαφορετικό, όχι για αυτό που θα θέλαμε, δεν είναι παραγγελία σε ρεστοραν. Αυτή δε μιλάει για την βία που ασκείται από έξω, αλλά για αυτήν που ασκείται από μέσα. Όχι ότι είναι ανεξάρτητες φυσικά... Όπως λέει ένα ελληνικό σόφισμα: "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη αδερφή, παρά 40 χρόνια κρυφή και αρρενωπή."

Αλλη μια σπαραξικαρδια ταινια!

Κάπως...

...με διέλυσε.

Τρυφερή, συγκινητική και γαλλική

Συνολικά η ταινία καταφέρνει να δείξει πόσο ο μεγάλο έρωτα των δυο εφήβων καθόρισε τις ζωες τους ως ενήλικες. Η βασικες ιδεες της ταινιας εμφανίζονται όμορφα αλλά με σεναριακές αδυναμίες. Πολύ όμορφα πλάνα, μουσική και ερμηνείες.

Καλή, αλλά...

Γενικά μία αξιοπρεπής ταινία που, ωστόσο, έχει ένα αρκετά απότομο ξεκίνημα και κάποιες φορές μοιάζει σαν να υπερπροσπαθεί να ταρακουνήσει τον θεατή.

Γλυκια πίκρα

Δεν ειναι μια ταινια με δυνατό σενάριο ή πλοκή. Είναι μια ιστορία που μας δείχνει τα δυο άκρα στους χαρακτήρες, ο ενας ανοιχτά ομοφυλόφιλος που έχει αποδεχτει τον εαυτο του και ο αλλος ενας χαρακτήρας με έντονη άρνηση. Στο τέλος η ιστορία σου αφήνει μια γλυκια μελαγχολία

Αδυναμιες και προβλήματα

Η ιστορία ενός εγωπαθούς ομοφυλόφιλου συγγραφέα που φευγοντας απο τη μικρή επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσε, και αφού έχει ήδη κάνει το δικό του outing, χωρίς καμία ενσυναίσθηση εκθέτει τον πρώτο του εφηβικό έρωτα "κρεμώντας τον στα μανταλάκια", χρησιμοποιώντας ακόμη και το ονομα ή το επωνυμό του σε χαρακτήρες των βιβλίων του. Στο μεταξύ ο πρώτος του έρωτας, που αρνείται να δεχτεί την ομοφυλοφιλία του, έχει παραμείνει στη μικρή πόλη, κάνει έναν αποτυχημένο γάμο και αποκτά ενα γιο, ο οποίος τελικά μαθαίνει την πραγματικότητα για τον πατέρα του, ο οποίος στο μεταξύ αυτοκτονεί κάτω από την τεράστια ψυχολογική πίεση που υφίσταται. Μετριότατο σενάριο - υποθέτω και το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε - σκηνοθετική αμηχανία, αδιάφορες ερμηνείες σε μια ταινία που είχε στόχο να αφηγηθεί έναν έρωτα, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αποκαλύψει τη αλαζονεία και την σκληρότητα ανθρώπων που ενώ οι ίδιοι έχουν υπάρξει θύματα bullying, μπορούν να γίνουν και οι ίδιοι θύτες!

Μια απ'τα ίδια.

Ποιος ο λόγος όταν όλες οι gay ταινίες εκεί έξω μιλούν για την ομοφοβία, για τις κρυφές ζωές κτλπ να βγάλεις άλλη μια που δεν δίνει τίποτα παραπάνω? Οκ το εμπεδώσαμε ? Κάτι άλλο?