Η μάταιη προσδοκία για συμφιλίωση των αντιθέτων
Φαίνεται πως εκεί, περί το γύρισμα του αιώνα, οι προσδοκίες για κάτι «μαγικό» στη ζωή μας είχαν πιάσει ταβάνι, όπως σ’ αυτή την ταινία που γυρίστηκε 3 χρόνια πριν την “Amelie” του Jeunet. Αν όμως στην “Amelie” κυριαρχεί η θετική διάθεση, οδηγώντας την νεαρή ηρωίδα στον αληθινό έρωτα, εδώ ο έρωτας έρχεται πολύ νωρίς, στην παιδική κιόλας ηλικία, εγκλωβίζοντας τους ήρωες σε μια μοίρα από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν· κι αν μέχρι τη μέση της ταινίας οι πληγές της παιδικής ηλικίας αντισταθμίζονται από την ερωτική μετουσίωση του οιδιπόδειου, η συνέχεια οδηγεί με αφόρητα μελοδραματικό τρόπο τους ήρωες πίσω στον οιδιπόδειο εγκλωβισμό τους. Όλοι θα θέλαμε να λυθούν οι αντιθέσεις της ζωής, αλλά το μοίρασμα ενός τσιγάρου δεν είναι συνήθως αρκετό για να συμφιλιώσει έναν πιλότο της Λουφτβάφε με εκείνους που προ ολίγου βομβάρδισε -κι ίσως καλύτερα. Αν λοιπόν κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει το ότι στη ζωή κάτι τελειώνει για να γεννηθεί κάτι νέο, μάλλον γκρινιάζει μονότονα σαν κακομαθημένο παιδί.
