Maria

Αντι να ασχοληθουμε με το ποσο καλα τραγουδουσε ασχοληθηκαμε με τα γκομενικα της. Ξεφτιλα

Χάλια, σαν περιοδικό μόδας...

Βαρετή

Η εκφράσεις της Αντζελίνας ήταν περιορισμένες και συνεπώς προέκυψε μονότονη ερμηνεία. Η δε Μαρία στην παράσταση στη Βενετία, εξώφθαλμα αταίριαστη. Παραφωνίες στο μοντάζ και ίσως και στην πιστή αναπαράσταση της πραγματικής ιστορίας.

συγκινητικο

miss lipsync

το lipsync λιγο με κατερστρεψε. επισης πηγα σινεμα με την αυτοκτονικη αδελφη μου και δεν περιμεναμε τετοια καταλιψη αλλα δικο μας λαθος

Μαρία: Οι τελευταίες μέρες μιας ντίβας

Η ταινία "Μαρία", με σκηνοθέτη τον Πάμπλο Λαραΐν, που είναι γνωστός για τις πολύ καλές βιογραφίες που έχει φτιάξει (όπως το «Τζάκι» και το «Σπένσερ»), μας δείχνει τις τελευταίες μέρες της Μαρίας Κάλλας στο Παρίσι της δεκαετίας του '70. Τον ρόλο της Κάλλας τον παίζει η Αντζελίνα Τζολί. Αν και σε πολλά σημεία δείχνει περισσότερο η ίδια η Τζολί παρά η Κάλλας, σε κάποιες στιγμές της ερμηνείας της είναι πραγματικά πολύ καλή. Φτιάχνει μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα και είναι όμορφη οπτικά. Όσον αφορά το τραγούδι, η Αντζελίνα Τζολί τραγουδάει, με τη φωνή της να αναμειγνύεται με την αυθεντική φωνή της Κάλλας. Συνολικά, η "Μαρία" είναι μια ωραία ταινία για όσους αγαπούν την Κάλλας ή ψάχνουν κάτι διαφορετικό. Παρά τις μικρές αδυναμίες της, καταφέρνει να μας δώσει μια ενδιαφέρουσα και προσωπική ματιά στη ζωή της.

Πολύ καλή παραγωγή, ωραία πλάνα και διεύθυνση φωτογραφίας, ο καλύτερος ρόλος της Ατζελίνας Τζολυ που κάνει υπερφιλότιμες προσπάθειες σε σχέση με τους μέτριους ρόλους που την έχουμε συνηθίσει, οι δεύτεροι ρόλοι που την πλαισιώνουν και ιδιαίτερα οι 2 του προσωπικού της και αυτός του Ωνάση, είναι αξιέπαινοι!

δυστυχώς δεν μου άρεσε

ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΛΥΕΡΗ!

Η ΣΕΙΡΑ Η ΜΑΡΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΛΛΑΣ ΤΗΣ ΕΡΤ ΕΙΝΑΙ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ

ωραία ηθοποιος άλλα την καλλας δεν την πέτυχε τοσο

Αλλή μια ταινία του Larrain με την ίδια συνταγή

Ακολουθώντας την συνταγή σκηνοθεσίας των ταινιών "Σπένσερ" και "Τζάκι", ολοκληρώνεται μια τριλογία του σκηνοθέτη όπου επιχειρεί να σκιαγραφήσει εμβληματικές και σχεδόν αρχετυπικές φιγούρες στις στιγμές κρίσεις τους μέσα από έναν ασθαματικό εσωτερικό ρυθμό. Οι βιογραφίες μετατρέπονται σε εσωτερικά υπαρξιακά θρίλερ με εσωτερικούς μονολόγους, Ωραία, μια ακόμη αξιόλογη προσπάθεια αλλά για κάποιο λόγο η οπτική αυτή δεν με πείθει. Η Jolie αξιόλογη, αλλά μάλλον παίζει μια εκδοχή του εαυτού της και την καταλήγουν τα ίδια τα πλάνα της Κάλλας να την καταπίνουν με τη ζωντάνια και την αυθεντικότητα. Σαν να βλέπω μια ταινία για μια ντίβα που θα μπορούσε να είναι η οποιαδήποτε ντίβα. Στα συν της ταινίας το σκηνοθετικό εύρημα των flashback που αξιοποιείται με σχεδόν αριστοτεχνικό τρόπο.

Mariangelina

Την Αντζελίνα την εκτιμώ περισσότερο σαν άνθρωπο και όχι τόσο για το υποκριτικό της ταλέντο. Είχε μεγάλο ενδιαφέρον όμως να δεις πως θα «παίξει» μια γυναίκα, που όλη της τη ζωή πάλευε με ανασφάλειες για τα πάντα πάνω της αισθητικά, η Αντζελίνα, που από πάντα ήταν δεδομένη η ομορφιά της. Ίσως τελικά κι αυτό το δεδομένο να κρύβει ανασφάλειες γιατί δεν έπαιξε και τόσο άσχημα. Το playback είναι άβολο αλλά νομίζω ότι ήταν ακατόρθωτο να βγει ωραίο. Αστεράκια για το κλίμα της ταινίας και για τους ηθοποιούς δίπλα της!!

Angelina <3

Για μένα το Maria παίρνει 4 αστέρια γιατί έχω crush με την Jolie ok? Παρόλα αυτά, μου αρέσει και ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεται στο φακό ο εσωτερικός κόσμος της Κάλλας.

Ενδιαφερουσα σκηνοθεσια, απεδωσε καλα την ψυχολογια της πριμαντονα η πρωταγωνιστρια εκανε φιλοτιμη προσπαθεια,αλλα ειναι πολυ δυσκολο να μετασαρκωσει κανεις ενα μυθο,εξαιρτικα σκηνικα πολυ καλες οι μουσικες επιλογες

Προσεγγίζοντας το ροκοκό

Η καινούργια ταινία του Larrain συνεχίζει τη διολίσθηση του σκηνοθετικού του ύφους από τον εξπρεσιονισμό του “Tony Manero” στο μπαρόκ ύφος του “Jackie”, που εδώ απαλύνεται ακόμη πιο πολύ, προσεγγίζοντας το ροκοκό. Σίγουρα, το πορτραίτο της Callas στην ταινία είναι επίσης αντισυμβατικό, εστιάζοντας στις τελευταίες ημέρες της ζωής της και σε 3-4 χρονικά σημεία από το παρελθόν, αντιπαρερχόμενο τα χρόνια της ένδοξης ανόδου της και περιλαμβάνοντας μια αναφορά στις σχέσεις με τους χιτλερικούς κατακτητές, ωστόσο ο εγωτισμός της ούτε στην πιο προσωπική στιγμή της δεν αμαυρώνεται από μια άκομψη αντίδραση ή κάτι που να πηγαίνει πέραν κάποιου ορίου (ενδεικτική για αυτό το «τόσο-όσο» είναι η σκηνή με τον γερμανό αξιωματικό). Βέβαια, η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι κι εδώ έξοχη, με πλάνα υψηλής αισθητικής, όπως στη σκηνή που τη βρίσκουν νεκρή, ωστόσο δεν μπορεί κανείς να αποφύγει τη νοσταλγία για το απόγειο της τέχνης του Larrain με τον “Neruda” του, που βρίσκεται όλο και πιο μακριά.

φιλότιμη προσπάθεια

αλλά να κάνεις ταινία την Κάλλας δεν είναι και τόσο εύκολο πάντως ψεύτικο δεν μοιάζει

Καλή παραγωγή -φτωχό το θέμα

Η Αντζελίνα χαλάει όλη την ταινία!!!!!

Εξαιρετική!

Μας αποκαλύπτει, μέσα από ωραία πλάνα και θαυμάσια φωτογραφία, τις τελεταίες ημέρες της Κάλας. Διανθισμένη με υπέροχη μουσική και μία εξαιρετική ερμηνεία της Τζολί! Γιατί τελικά, "Η θλίψη γεννάει όμορφη μουσική".

Ισως η χειρότερη ταινία ever!

Loved it

Ρε, τελείως νέο prespective στη ζωή της Κάλλας! Με συγκίνησε φουλ! Το συστήνω.

If you love Maria then you will know why

Και κάτι για την Κάλλας που δεν ξέραμε!

Υπέροχη φωτογραφία η ταινία!!! Συγκινητική σε κάποιες στιγμές αλλά ήταν πολύ ενδιαφέρον που μας δείχνει τις τελευταίες μέρες της ζωής της -που δεν ήξερα- και κάποια ακόμα σημεία από την νεαρή ηλικία της που ...speechless! Εντάξει η Τζολί είναι καλή, δεν ξέρω αν η ερμηνεία είναι οσκαρική που λένε, αλλά είναι πολύ καλή.

Έτσι και έτσι

Αν δεν έχετε κάτι άλλο να δείτε, ας την δείτε. Πιστεύω θα μπορούσε να δείξει περισσότερα για την ζωή της και όχι μόνο για την κατάθλιψή της.