Η Χαμένη Σκηνή

Υπέροχη

Σινεμά ο Παράδεισος αλά κινέζικα

Το σινεμά σαν τελετουργία και κατ' εξοχήν λαϊκή ψυχαγωγία, με φόντο την Κίνα του Μάο, με τις θετικές της πλευρές (συλλογική δράση, λαϊκή αλληλεγγύη -αξέχαστη η σκηνή της αποκατάστασης της κόπιας της ταινίας συλλογικά από τους θεατές, για να έχουν τη χαρά να τη δουν να προβάλλεται) και με τις αρνητικές της (φτώχεια, καταπίεση, χοντροκομμένη προπαγάνδα - όχι σαν την σημερινή την εκλεπτυσμένη).

Ο Γιμού χαρίζει πανέμορφες εικόνες, σε σκηνές που μιλάνε από μόνες τους για την μαγεία και τον μαγνητισμό που ασκεί ο κινηματογραφός ως το πιο λαϊκό μέσο. Η δραματουργία δημιουργείται χωρίς να έχουμε ανάγκη τον συνεχή διάλόγο. Οι σκηνές στην έρημο και οι σκηνές όπου όλο το χωριό βοηθάει στην επισκευή της μπομπίνας είναι αισθητικά πολύ δυνατές. Οι δύο πρωταγωνιστές, όπως και ο κύριος "Σινεμά" αντιπροσωπεύν τρείς από τις διαστάσεις της κινηματαγραφικής τέχνης στην πραγματική ζωή, το φιλμ ως υλικό κατασκευής (η πρωταγωνίστρια το χρειάζεται ώστε να προστατεύσει τον μικρό αδερφό της), το φιλμ ως μέσο για την οικειότητα (ο πρωταγωνιστής βλέπει μέσα για ένα δευτερολεπτο την κόρη του που εχει να δει χρόνια), το φιλμ ως επάγγελμα (ο κύριος Σινεμά στοχεύει να γίνει ο καλυτερος μηχανικός της Κίνας).

Λατρεύω!

Αριστούργημα.

Υψηλό επίπεδο.

Όλα καλά. Σινεφίλ και ξερό ψωμί.