...αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα
Ξεκίνησα να την δω χωρίς να έχω πολλές προσδοκίες, θεωρώντας ότι είναι απλά μια ανάλαφρη κωμωδία για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Διαψεύστηκα! Η ταινία είναι βαθιά ανθρώπινη, ζεστή κι εγκάρδια, με ανθρωπιστικά κοινωνικά μηνύματα· ή μάλλον χριστιανικά, αν λάβουμε υπόψη ότι διακριτικά προβάλλεται η Καθολική πίστη του πρωταγωνιστή και της οικογένειάς του. Με έξυπνο και χιουμοριστικό τρόπο, βλέπουμε πώς ένας οκνηρός και λίγο μποέμ νέος, που εξελίσσεται σε έναν ανώριμο μεσήλικα χωρίς φιλοδοξίες, καταλήγει να γίνει ένας άνθρωπος που ζει για να αγαπά τους ανθρώπους, οπότε αναλαμβάνει βάρη κι ευθύνες στην προσπάθειά του να προσφέρει τον εαυτό του. Διότι όπως λέει και ο θείος Παύλος: «Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη, έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα.» ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 13:2
