Μεσα απο το μικροσκοπιο της ανδρικης αστυνομικης ομαδας ο σκηνοθετης ξεσκεπαζει τον συστημικο μισιγυνισμο και τον μηχανισμο του victim blaming.Καθως οι υποπτοι παρευλανουν η προσωπικη ερωτικη κοινωνικη ζωη της Κλαρα μπαινει σε εμμεση δικη.Το συστημα αναλωνεται στο να ερμηνευσει την ελευθερια του θυματος ως παραγοντα κινδυνου,αναδεικνυοντας την καθολικη τυφλοτητα των θεσμων απεναντι στην εμφυλη βια.Με σκηνοθεσια ρεαλιστικη η ταινια δεν προσφερει την καθαρση.αφου ο ενοχος παραμενει ασυλληπτος.Η λυτρωση για τον πρωταγωνιστη ερχεται μονο οταν αποδεχεται την αποτυχια του συστηματος και επιλεγει να σπασει τον δικο του κυκλο εμμονης.
























