Με τη δέουσα προσοχή
Αρχικά νομίζεις πως είναι χαλαρή και ευχάριστη, μετά βλέπεις πόσο επιδερμικά παρουσιάζεται ο κόσμος της μουσικής, έπειτα και καθώς οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται και στον 2ο κύκλο παρατηρείς τον αυξανόμενο συντηρητισμό, την αντιδραστικότητα και το μισογυνισμό: μάνες που αποποιούνται τον ρόλο τους γοητευμένες από επαναστάτες, διευθύντρια dominatrix, μητέρα που υποκαθιστά τον σύζυγο με τον γιο, μητέρα αλκοολική με τάσεις σεξομανούς, μικρή κόρη που αρέσκεται να παρενοχλεί στον πισινό με μολύβι τον φίλο της, ψυχολόγος που εκβιάζει τον συνάδελφό της επειδή δεν ενέδωσε, και πέρα από όλα αυτά μια γκροτέσκα παρουσίαση φορέων του δικαιωματισμού απευθυνόμενη σε συντηρητικό κοινό. Είναι πολύ ωραίο να διακρίνεις επιδιώξεις, τη συστήνω χωρίς επιφυλάξεις.



































