Το Τετράγωνο

ΤΈΛΕΙΟ!!

Πολύ καλή Σουηδική παραγωγή!. Υπέροχο ΚΑΣΤ ηθοποιών, πολύ γέλιο. Σατυρικό καθόλη τη διάρκεια του... Πρέπει να το δείτε.)

Ενδιαφέρουσα

Μια ενδιαφέρουσα ταινία που θίγει πολλά ζητήματα, ωστόσο δεν είναι η καλύτερη ταινία του νομίζω.

Πολύ καλή

Είχα δει την ταινία παλαιότερα, τώρα κατάλαβα ότι τότε δεν την είχα καταλάβει. Η ταινία δεν μιλάει για την ίδια την τέχνη καθεαυτή ή για τους "δήθεν" καλλιτέχνες, αλλά χρησιμοποιεί το όχημα της τέχνης για να δημιουργήσει μια αλληγορία για τον σύγχρονο δυτικό τρόπο ζωής: "αν κάτι δεν είναι μέσα στο τετράγωνο τότε δεν είναι ορατό". Σε όλες τις σκηνές κατά τη διάρκεια της ταινίας έβλεπα τα "τετράγωνα" που αριστοτεχνικά ήταν "κρυμμένα" στα πλάνα, και την αδυναμία των πρωταγωνιστών να τα αναγνωρίσουν. Εμείς ως θεατές αναγνωρίζουμε την ευαλωτότητα αν δεν είναι πλαισιωμένη ως τέτοια; Θα την ξαναδώ για να αναγνωρίσω περισσότερα μοτίβα. Τη θεωρώ πολύ καλή δουλειά.

Πάρα πολύ καλή !

Προβοκατόρικη!

Πρόκειται για μια ταινία γροθιά στο στομάχι που καταπιάνεται με δεξιοτεχνικό τρόπο με θέματα καθωσπρεπισμού, προσωπικών ορίων, με ζητήματα προκαταλήψεων με φόντο τα όρια στην τέχνη και αν υπάρχουν. Προσφέρει γόνιμο προβληματισμό!

Αριστούργημα

Οι δυνατότερες σκηνές αμηχανίζας στον κινηματογράφο

Πάμε παρακάτω...

Τσάμπα χρόνος

Η αμηχανία ως τέχνη

Μια ταινία που σατιρίζει με οξυδέρκεια τον κόσμο της σύγχρονης τέχνης, οδηγώντας τον θεατή σε μια διαδοχή αμήχανων καταστάσεων, οι οποίες ισορροπούν διαρκώς ανάμεσα στο τραγελαφικό και το βαθιά ουσιώδες. Μπορεί η αμηχανία να αποτελεί ένδειξη επιτυχίας ενός έργου τέχνης ή μήπως είναι απλώς το όχημα ενός καλλιτέχνη-απατεώνα, που εκμεταλλεύεται τα προσχήματα ενός επιτηδευμένου, “ποζερίστικου” συστήματος; Από τις εξυπνότερες ταινίες του Ruben Östlund ξεκλειδώνει το χαρακτηριστικό του, σαρκαστικό και βαθιά "άβολο" χιούμορ, επιβεβαιώνοντας τη μοναδική του ικανότητα να εκθέτει με χιουμοριστική ακρίβεια τις κοινωνικές μας αυταπάτες.

Περιττά μακρόσυρτη

ανοητη, ψευδοδιανοουμενιστικη, επιτειδευμενη

αληθεια πως αυτη η πολύ κακή ταινία εχει ενα 7 βαθμολογια στο IMDB ? υποτιθεται οτι ειναι κωμωδια, αλλά δεν γελασα σχεδον καθολου...σατυριζει μια σειρα πραγματα με τροπο βλακωδη ωστε να χανει την αποτελεσματικοτητα της...καποια σημεια ειναι εντελως χωρις νοημα...και πολλά άλλα....

Τι είναι τα δικαιώματα τελικά; Θεωρία versus πράξη. Μια εκπληκτική κοινωνιολογική ανάλυση από έναν άνθρωπο που γνωρίζει να κάνει ταινίες για να μας προκαλέσει να σκεφτούμε λίγο παραπάνω για τον κόσμο που ζούμε και όχι απλά να ψυχαγωγηθουμε.

Υπερφίαλη.

Προσπαθεί να θίξει πολλά πράγματα ταυτόχρονα και καταλήγει σούπα. Παρολαυτά η σκηνή με τη σκάλα,προς το τέλος,έχει αριστουργηματική κινηματογράφηση.

μπλακιχιουμορι

Με χιουμορ που διαπερνα τα παντα, με αυτοσαρκασμο, χωρις φανφαρες η σοβαροφανειες, δημιουργει μια ατμοσφαιρα σουρεαλιστικη μα ταυτοχρονα απολυτα προσ-γειωμενη, σκηνοθεσια καλαισθητη και χαμηλων τονων, Αν επιθυμειτε ''αριστουργηματαρες" τυπου poor things μην τη δειτε.

τζάμπα χρόνος

καλύτερα να βάζαμε μια Αγκάθα Κριστιάνο

η υποκρισία των «κοινωνικά ευαίσθητων» καριεριστών καλλιτεχνών

Θα της έβαζα 2 αστέρια, γιατί ούτε σπουδαία σκηνοθεσία έχει ούτε ενδιαφέροντες χαρακτήρες και ερμηνείες να τους υποστηρίξουν. Αυτό που έχει είναι ιδιόρρυθμο και αρκετά πρωτότυπο σενάριο που περνάει με σκωπτικό τρόπο το μήνυμά της η ταινία. Χλευάζει έξυπνα τη δηθενιά των «καλλιτεχνών» και τάχα διανοούμενων που με την τέχνη τους διατείνονται ότι πολεμούν την κοινωνική αδικία ενώ ο τρόπος ζωής, η κοινωνική θέση και η καριέρα έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα υποτίθεται ότι πρεσβεύουν.

βαρέθηκα...

όταν θα σου μιλάνε για φοίνικες να είσαι προετοιμασμένος να φας βατόμουρα. με κάτι τέτοιες ταινίες απορείς με αυτά τα βύσματα. παντού μπαίνουν?

Μία ταινία που αποπειράται να στηλιτεύσει το δήθεν του σύγχρονου κόσμου της τέχνης, και κατ' επέκταση, τον πανταχού παρόντα καθωσπρεπισμό της βορειοευρωπαϊκής κουλτούρας, η οποία επεφρασμένη από την ανωτερότητα ενός "ιδανικού" και αψεγάδιαστου κοινωνικοοικονομικού πλαισίου λειτουργεί άψογα (ή θέλει να δείξει πως λειτουργεί) σαν ένα καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι. Ωστόσο, οι αρχικά τόσο υποσχόμενες προθέσεις χάνονται εν τέλει σε μία αλληλουχία γεγονότων, οι οποίες δομούν ένα έργο τέχνης δίχως ψυχή, στερούμενο νεύρου και συναισθήματος, που καταλήγει να κοιτάζει κατάματα στον καθρέπτη και να αντικρίζει ακριβώς εκείνο το οποίο κατηγορεί.