Το Τρίγωνο της Θλίψης

wow

Βαρετή και ασυνάρτητη

Καλό

Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας

ασυνάρτητη

Προσπαθεί αλλά το χάνει. Ωραία σκηνοθεσία.

Ευφυέστατη ταινία!

Γέλασα με την ψυχή μου! Ιδίως εκεί που δείχνει πόσο εύθραυστη είναι η κοινωνική δομή και αν δεν στηρίξεις αυτούς που είναι πραγματικά οι στυλοβάτες της θα πεσει να σε πλακώσει. Ποιος είχε τελικά τα skills για να επιβιώσει στον πλανήτη; ποιος ψαρεύει, μαγειρεύει, ανάβει φωτιά; Αυτό να αναλογιστούμε μόνο, η ταινία απλά είναι ευφυέστατη!

Μετριότητα

πολλες φορες σε σημεια αγγιζει κοινωνικα θεματα με εναν φτηνο τροπο. ενω κατι θελει να πει ως ταινια καπου το χανει.

Απογοητευτικό

Δεν μου φάνηκε καθόλου αστείο δυστυχώς, ούτε θεώρησα σπουδαίο τον κοινωνικό σχολιασμό. Έχω δει άλλες ταινίες να κάνουν το ίδιο πράγμα πολύ καλύτερα. Απογοητεύτηκα. Είχα υψηλές προσδοκίες με βάση όσα λένε όλοι γι' αυτό.

Υπήρχε potential

Λατρεύω τη σατιρική προσέγγιση της ταινίας σε κυριολεκτικά τα πάντα· τον τρόπο που δεν διστάζει να αντιμετωπίσει πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα κατά μέτωπο, αλλά ταυτόχρονα τα κρύβει μέσα σε αστερούς συμβολισμούς. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί στη συνέχεια· μετά τη σκηνή με τον εμετό περίμενα σχεδόν τα πάντα, και νομίζω ότι αυτό μπορεί να ήταν το πρόβλημα... Ανέβασε υπερβολικά τις προσδοκίες μου για το τι θα ακολουθούσε, οπότε, καθώς η ταινία διατήρησε τον ίδιο ρυθμό στην τρίτη πράξη, απογοητεύτηκα που δεν είδα μια ακραία κορύφωση στην ιστορία

Pure Chaos

great movie

Τελειο!

Μια μπούρδα και μίση :-D

To θέμα χιλιοπαιγμένο και δε μου πρόσφερε τίποτα νέο. Επειδή o κος Έστλουντ ήταν ανίκανος να δημιουργήσει κάτι ευφάνταστο το έριξε στην αηδία και στην υπερβολή. Η αλήθεια είναι πως από τη μέση και μέσα πατύσα τα 10'' να δω που θα το πάει. Πολύ καλά έκανα και δεν ξόδεξα πάνω απο 2 ώρες από τη ζωή μου. Μια την ξόδεψα σίγουρα...

Όταν όλα έρχονται ανάποδα

Ακολουθώντας τη δοκιμασμένη και πετυχημένη συνταγή του The Square, ο Ruben Östlund αυτή τη φορά στρέφει το βλέμμα του στον κόσμο της μόδας ή, για την ακρίβεια, από εκεί ξεκινά, για να ξεδιπλώσει μια εσκεμμένα ακραία ιστορία. Μέσα από αυτήν, σχολιάζει με δηκτικό χιούμορ την πολιτική, τις κοινωνικές ανισότητες και την ανθρώπινη φύση, όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται και η επιβίωση γίνεται η μόνη προτεραιότητα. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται πολλά, όμως ο Östlund καταφέρνει με τον χαρακτηριστικό του τρόπο να ισορροπήσει ανάμεσά τους, παραδίδοντας μια καυστική, όσο και απολαυστική, κοινωνική κωμωδία.

must !!

Κορυφαία ταινία! Με τόσα νοήματα, χωρίς να χάνει όμως στιγμή από το να είναι διασκεδαστική και να σε κρατάει ως το τέλος! Που σηκώνει και συζητήσεις μετά!

not bad not perfect

well, Interesting topic (not that we haven’t seen it before), but some things in the plot were a bit disconnected… and some interpretations felt like they were from a different movie. Visually it was beautiful !!

Πολή καλή, με πυκνά νοήματα

Σουρεαλιστική, με πολλά στοιχεία μαύρης κωμωδίας, που θα μπορούσε όμως να γίνει μία ρεαλιστική πραγματικότητα, σε ότι έχει σχέση με την αντιστροφή των ρόλων, αφού η εξουσία πάντα ανήκει στους "κατά συνθήκην" ισχυρότερους. Αυτό η ταινία το παρουσιάζει με πολύ ξεκάθαρο και ωμό τρόπο, όπως επίσης και τη δύναμη της εξουσίας, αλλά και την αλλοτρίωση που συνήθως την ακολουθεί.

ηπια το ποτακι μου και ταξιδεψα..

απο το κριντζ μεχρι το ελεοσ απλα ναι ρε φιλε , λεπτοι και χοντροι φοβοι με βρηκαν

Είναι λίγο μπλέντερ κατάσταση

Σα να θέλει να τα σχολιάσει όλα μαζί. Αρκετά υπερβολική, σουρεαλιστική, όπως λένε οι ίδιοι οι χαρακτήρες στο τέλος. Και ίσως μεγαλύτερη από ό,τι χρειαζόταν. Μόνο το πλοίο αρκούσε. Αν τα αποδεχτείς όμως όλα αυτά περνάς καλά. Όλα τα λεφτά πάντως η σκηνή του Δείπνου του καπετάνιου!!!

Απλοικό

Τίμια

Πληροί τα χαρακτηριστικά μιας καλής ταινίας, με καλοδουλεμένη πλοκή. Κινείται βασικά σε δυο άξονες, που αντιστοιχούν στις δυο μεγα-σκηνές.

Εξαιρετικό.

Ευφυέστατο, με τρομερό χιούμορ!

Μουδιασμενη αίσθηση

Το κεφάλαιο 2 πάνω στο πλοίο ήταν πολύ δυνατό. Μια γροθιά στο νέο πλουτισμό και τη δηθενιά. Στο 3ο κεφάλαιο που ήταν στο νησί περίμενα αν μη τι άλλο κάποια κορύφωση. Ένιωσα ότι τελείωσε απότομα. Επίσης η τελευταία σκηνή με τον άλλο να τρέχει αλαφιασμένος δεν την κατάλαβα καθόλου.

Πάλη των τάξεων συνείδηση των άθεων

Το δίπολο στη σκέψη σου το έτερον εκατερον

on point

μια αλληγορική ιστορία ,ράπισμα για την σαπίλα της άρχουσας τάξης ,για την ματαιοδοξία,την κενότητα,τη ρηχότητα των ημερών μας και με το αινιγματικό της τέλος ,ένα εύστοχο σχόλιο για την εξουσία που αλλάζει χέρια και που γι'αυτήν πολλοί θα κάνουν τα πάντα!

αριστούργημα!