Λυκόφως

Βαρετή

Αργή και βαρετή. Το μόνο που αξίζει είναι η φωτογραφία (ασπρόμαυρο φιλμ) και τα κάδρα.

Ο Μπέλα Ταρ γεννήθηκε από αυτή την κινηματογραφική γλώσσα?

Ο χρόνος αργοσέρνεται σαν ανάσα που κρατιέται — κι αυτή η επιβράδυνση γίνεται φορτίο, ατμόσφαιρα, σιωπηλή εσωτερική ένταση. Το μοντάζ, σχεδόν μια συρραφή από μονοπλάνα, η κάμερα που κινείται με επιμονή και περίσκεψη, η χορογραφία των σωμάτων στον χώρο — όλα υπηρετούν μια εμπειρία υποβλητική, απογυμνωμένη από περιττά δράματα. Σ’ αυτό το σινεμά, γεννάται η ερώτηση: μήπως ο Μπέλα Ταρ γεννήθηκε από αυτή την κινηματογραφική γλώσσα, κι όχι το αντίστροφο; Μια καθαρή κινηματογραφική υπόσταση, τόσο αυστηρή, που γίνεται ποίηση. Τα πρόσωπα είναι δυνατά. Οι εμμονές, διακριτές αλλά ανεξήγητες, σαν να έρχονται από άλλον κόσμο. Κάποιες στιγμές ίσως η διάρκεια να υπερβαίνει την αντοχή — όχι του θεατή, αλλά της αφήγησης — αλλά ποτέ δεν χάνεται ο πυρήνας. Το Λυκοφως παρουσιάζει και πάλι ένα έργο που υπενθυμίζει: το σινεμά δεν είναι ιστορίες· είναι τρόπος να κοιτάς.

Ατμοσφαιρική, αλλά...

3.5/5. Ναι, πολύ ατμοσφαιρική ταινία, με τον τρόπο της υπνωτιστική και λυρική, αλλά από πλοκή ελάχιστα πράγματα, ενώ τη βρήκα ανούσια αργή. Ωραία ασπρόμαυρα πλάνα βέβαια, αλλά δεν μπορώ να πω ότι βρήκα του γούστου μου τους ρυθμούς της αφήγησης. Πάντως, αξίζει μια θέαση.

Απλώς αριστούργημα!

Για όσους αγαπούν τις μαυρόασπρες αφηγήσεις ενός κινηματογράφου που στρέφει την στοχαστική του ματιά πάνω σ'ένα κόσμο βασανισμένο και πάντα ανεξιχνίαστο. Ο Φεχερ, άξιος συνοδοιπόρος του Μπέλα Ταρ, σκηνοθετεί αριστοτεχνικά ένα ποίημα με αστυνομική πλοκή (την Υπόσχεση του αγαπημένου Ντύρενματ) και μας το χαρίζει...

Η αρχέγονη απειλή του κακού

Μια ταινία από την εποχή που η κίνηση της κάμερας σε κάποιες ταινίες, λιτή, τελετουργική, αποτελούσε υψηλή τέχνη, αντίστοιχη ενός σόλο σε κάποιο κλασικό κοντσέρτο. Με ρυθμούς υπνωτιστικούς και με τη φύση να τυλίγει τους ήρωες με την αρχέγονη, απειλητική της υπόσταση, σκεπάζοντας με την ομίχλη και την υγρασία της γεγονότα και απειλές, η ταινία αυτή μας εισάγει σε έναν κόσμο όπου το κακό μπορεί να ελλοχεύει παντού και ο ορθολογισμός των κοινωνικών θεσμών χρειάζεται την πείρα και το ένστικτο του ατόμου για να βρει τον δρόμο προς την αλήθεια.

Υποβλητικά πλάνα

Η κάμερα αργή αλλά επίμονη και η ομίχλη παντού.

Υπνωτιστική και λυρική

Υπνωτιστική και λυρική αστυνομική ταινία η οποία σε βυθίζει όλο και βαθύτερα στο μυστήριο μέσω της αργής κίνησης της κάμερας και του υποβλητικού τοπίου των δασών της Ουγγαρίας.

Θυμίζει έντονα το σινεμά του Μπέλα Ταρ

Λέγεται ότι ο Φεχέρ, που έχει σκηνοθετήσει μόλις δυο ταινίες, επηρέασε τον μεγάλο Ούγγρο δημιουργό, που μας έχει δώσει αριστουργήματα. Πολύ καλή ταινία, άσχετα από το ποιος τελικά επηρέασε ποιόν...

Πολύ καλή

Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό διαμάντι. Ο σκηνοθέτης είναι ηθοποιός σε μια ταινία του Μπελα Ταρ και οι ομοιότητες είναι ολοφάνερες. Έτσι λοιπόν αφού βάλατε αυτή την ταινία γιατί δεν βάζετε και μερικές του Ταρ;

Αριστούργημα, παρακαλάς να μην τελειώσει

Την ταινία την ανακάλυψα εντελώς τυχαία. Πρόκειται κυριολεκτικά για ένα κρυμμένο διαμάντι! Σενάριο που θυμίζει έντονα True Detective - Season 1, όπου ένας αστυνομικός προσπαθεί να εντοπίσει το δολοφόνο ενός μικρού κοριτσιού σε μια απομονωμένη περιοχή της Ουγγρικής επαρχίας η οποία περιβάλλεται από πυκνά δάση και καλύπτεται από μια αέναη ομίχλη. Εξαιρετικές ερμηνείες οι οποίες βασίζονται ελάχιστα στους διαλόγους και περισσότερο στις εκφράσεις του πρωταγωνιστή και της εφιαλτική σιωπής που επικρατείσ τις περισσότερες σκηνές. Αριστουργηματική φωτογραφία και τρομερή σκηνοθεσία που χτίζει σασπένς χωρίς να κάνει καθόλου κοιλιά. Οι αργές κινήσεις της κάμερας σε συνδυασμό με την ασπρόμαυρη εικόνα των αχανών δασών συνθέτουν μια εικόνα απόκοσμα γοητευτική.