Teatralna parodia
Parodia kryminalnych zagadek o teatralnym rodowodzie, która w rękach wczesnego Ozona wyraźnie flirtuje z almodóvarowską krytyką współczesnej rodziny (i z fantazyjnym stylem pierwszego okresu hiszpańskiego twórcy). Dlatego, nawet jeśli gra nieustannych zwrotów akcji w pewnym momencie powtarza się zbyt mechanicznie, błyszcząca obsada i śpiewane intermedia (po jednym od każdej bohaterki) odświeżają zainteresowanie widza, a finałowy, pełen znaczenia zwrot akcji wynosi film ponad wywrotowy, ale jajcarski queerowy humor “Sitcomu”, który Ozon podpisał zaledwie 4 lata wcześniej.
AI-translated from Greek.
