Ο «Όρκος του Ιπποκράτη» είναι μια ιατρική σειρά που διαφέρει από τις άλλες. Ξεκινά φυσικά από την γνώριμη βάση – πώς αλλιώς θα μπορούσε;

Τα χρόνια που ο σκηνοθέτης εργαζόταν ως κριτικός κινηματογράφου. 

Είτε σκηνοθετεί μια ταινία για μια ιστορική αναπαράσταση που συναντά αντιστάσεις και αμφισβήτηση, είτε ένα γεμάτο Α.Ι. σατιρικό ανοσιούργημα πάνω στη φθορά της κληρονομιάς, ο Ράντου Ζούντε αποδεικνύει ξανά και ξανά πως είναι από τους ελάχιστους σκηνοθέτες με τον δείκτη στον παλμό του σήμερα.

Στις αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Γαλλοαμερικανού ηθοποιού για την όπερα και το μπαλέτο έρχεται για να απαντήσει, μεταξύ άλλων, η τεράστια αποδοχή της ταινίας «Maria».

Αν αναρωτιέσαι από πού να ξεκινήσεις τη γνωριμία σου με το Cinobo και ποια ταινία λέει «αυτό είμαστε», τότε σου έχουμε τη λύση. Τέσσερις ταινίες που συμπυκνώνουν το χιούμορ, την πολιτική ματιά, την απρόβλεπτη ενέργεια και τον ανθρωποκεντρικό πυρήνα του ατελείωτου καταλόγου με τις ταινίες μας. 

Η νέα σειρά του Cinobo, υποψήφια για BAFTA, έρχεται από τη Νέα Ζηλανδία για να μας φέρει αντιμέτωπους με μια συγκλονιστική ιστορία που καθρεφτίζει τη μνήμη, το τραύμα και τα ρήγματα μιας οικογένειας.

Ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας που μας καλεί να χαμηλώσουμε τους ρυθμούς και να παρατηρήσουμε τον κόσμο γύρω μας με μια πιο εσωτερική ματιά αναζητώντας την ομορφιά στις στιγμές εκείνες που μένουμε μόνοι με τις σκέψεις μας. 

Η πιο παλαβή κωμωδία των τελευταίων χρόνων δεν παίχτηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες, όμως το cult της φτάνει επιτέλους και στην Ελλάδα.

Ένα θρίλερ που εξερευνά τη σκοτεινή γοητεία των σίριαλ κίλερ στην εποχή της μόνιμης σύνδεσης.

Kurosawa, Wenders, Bergman και άλλοι θρύλοι του σινεμά για τον μεγαλύτερο Έλληνα σκηνοθέτη. 

Έχοντας μόλις κερδίσει Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του στο «Adolescence», ο Στίβεν Γκράχαμ φαίνεται να απολαμβάνει μιας απολύτως άξιας αναγνώρισης που για χρόνια του άξιζε.

Στον απόηχο της ανάγκης μας για ιστορίες που μιλούν για πράγματα που αγαπάμε, για πράγματα που ζούμε και για πράγματα που χάθηκαν αλλά συνεχίζουν να μας καθορίζουν, σου προτείνουμε τέσσερα ντοκιμαντέρ που διαβάζουν τον κόσμο και την κουλτούρα από μέσα προς τα έξω. Τέσσερα φιλμ που δεν θέτουν ερωτήματα απλώς για εξερεύνηση αλλά βυθίζουν τον θεατή βαθιά σε πτυχές του πολιτισμού και της καθημερινότητας. Κι αυτά τα ντοκιμαντέρ είναι τόσο διαφορετικά όσο και οι φωνές που τα πλαισιώνουν.

Κάποιες ταινίες επιστρέφουν στο παρόν χωρίς να αλλάξουν ούτε καρέ και έχουν την ίδια βαρύτητα, σαν να μην έχει περάσει ούτε μία ημέρα από την εποχή που πρωτοβγήκαν στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. 

Η αλλαγή του χρόνου έρχεται συχνά με προσδοκίες για ριζικές αλλαγές και καινούργια ξεκινήματα. Όμως υπάρχουν χρονιές που δεν ζητούν αποφάσεις, αλλά χώρο. Χρονιές που δεν χρειάζονται λίστες, αλλά παρατήρηση. 

Όταν ο Τζον «Λούντβιχ» Τέιλορ (Ντέιβιντ Μίτσελ) μαθαίνει ότι ο πανομοιότυπος δίδυμος αδελφός του, Τζέιμς, έχει εξαφανιστεί χωρίς κανένα ίχνος, αναλαμβάνει την ταυτότητά του σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει τι του συνέβη.