Η Τύχη και ο Έρωτας: Από τον Κισλόφσκι στο «Sliding Doors» και τους Aqua

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Πώς συνδέεται ένα διάσημο αισθηματικό δράμα με την Γκουίνεθ Πάλτροου, με μια από τις πρώιμες δημιουργίες του Κριστόφ Κισλόφσκι; Το Cinobo βλέπει -και παρουσιάζει στο κοινό- παράλληλα αυτό το απρόσμενο double feature.

*Οι ταινίες «Απρόσμενος Έρωτας» («Sliding Doors») και «Η Τύχη» («Blind Chance») είναι διαθέσιμες για streaming στο Cinobo

Στο Re/Make θα εξετάζουμε τους τρόπους με τους οποίους δημιουργοί εμπνέονται από άλλους δημιουργούς, παρουσιάζοντας ριμέικ, επανεκτελέσεις ή επαναπροσεγγίσεις διάσημων ταινιών, μέσα από το δικό τους κινηματογραφικό φίλτρο.

***

Το “what if” είναι ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια των ενηλίκων, αρκεί να παραμένει στο υποσυνείδητό τους και να μην τους κυριεύει τη σκέψη. Αν συμβαίνει το δεύτερο, είναι πολύ πιθανό να οφείλεται σε άρνηση προσωπικής αποτυχίας και παράδοση στη μοιρολατρία. Το πρώτο όμως μπορεί να συντροφεύει τον καθένα σε ανεπαίσθητες στιγμές αλλά και στην παραδοχή πως πολλές φορές ό,τι χτίσαμε στη ζωή μας – γνώσεις, σχέσεις, καριέρα – βασίστηκε όχι σε καλά οργανωμένο σχέδιο αλλά σε μικρά, ασήμαντα γεγονότα.

Η πιο πλήρης κινηματογραφική μεταφορά αυτής της φιλοσοφίας παραμένει ως σήμερα το «Blind Chance» («Η Τύχη») του Κριστόφ Κισλόφσκι. Γυρισμένο στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, έπρεπε να περιμένει υπομονετικά ως το 1987 καθώς το πολωνικό κράτος δεν ήταν πολύ χαρούμενο με αυτό που είδε και κράτησε τις μπομπίνες στις αποθήκες του για μια εξαετία. Η ταινία βασίστηκε σε 3 διαφορετικές εκδοχές ενός φαινομενικά μικρού γεγονότος στη ζωή ενός φοιτητή, το αν και πώς θα προλάβει ένα συγκεκριμένο τρένο.

Οι τρεις ταινίες μικρού μήκους που ακολουθούν κάθε σενάριο δείχνουν πως αυτή η λεπτομέρεια θα επηρεάσει όχι μόνο τους ανθρώπους που θα γνωρίσει αλλά και τις πολιτικές του πεποιθήσεις, τις δράσεις του και την κοινωνική του εξέλιξη, μετατρέποντας το “what if” παιχνίδι σε μια φιλοσοφική σπουδή που συρρικνώνει την υπόστασή μας χωρίς όμως να υποκλίνεται στη μοίρα. Το τελευταίο φαίνεται να ενόχλησε και τις αρχές, καθώς ο Κισλόφσκι αναδείκνυε μεν το τυχαίο αλλά στέκονταν και στο αιτιατό, καθώς θεωρούσε την τύχη ως σημαντικό αλλά μη αποκλειστικό παράγοντα – οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μιας χώρας μπορούσαν να γείρουν τη ζυγαριά υπέρ ή κατά μιας απόφασης.

To 1993, ένας σκηνοθέτης που μελέτησε όσο λίγοι την αποτύπωση του χρόνου στο μυαλό μας, ο Αλέν Ρενέ, έφτιαξε την περιπαικτική κωμωδία «Smoking/No Smoking». Διαδραματίζονταν σε ένα μικρό χωριό, με τον Πιερ Αρντιτί και την Σαμπίν Αζεμά να παίζουν όλους τους αντρικούς και γυναικείους χαρακτήρες, αντίστοιχα, της ιστορίας που διασπαζόταν σε μικρότερες ξεκινώντας από το άναμμα ή μη ενός τσιγάρου. Η ταινία του Ρενέ βασίστηκε στο θεατρικό «Intimate Exchanges» που γράφτηκε από τον Άλαν Άικμπουρν την περίοδο 1982-1983 και συνέδεε με αντίστοιχο τρόπο 8 διαφορετικές ιστορίες παίζοντας με τη λογική των εναλλακτικών συμπάντων που είναι πολύ δημοφιλής σήμερα. Παράλληλα έδειχνε και το δρόμο σε άλλους σεναριογράφους, πως μπορούν να παίξουν με αυτό το εύρημα χωρίς να καταλήξουν σε ένα ολιστικό συμπέρασμα αλλά να απομονώσουν αυτό που τους ενδιέφερε, για παράδειγμα την επιλογή ερωτικού συντρόφου.

Enter Hollywood. Στα μέσα των ‘90s με το ανεξάρτητο σινεμά να γίνεται όλο και πιο προσιτό στο μεγάλο κοινό, συνεργαζόμενο με στούντιο ή και με παραγωγούς εκτός χώρας. Ο Βρετανός Πίτερ Χάουιτ έχει μάλλον μελετήσει τα παραπάνω και έχει γράψει ένα σενάριο με ηρωίδα μια νέα κοπέλα που τρέχει να προλάβει το μετρό και στη μία περίπτωση τα καταφέρνει ενώ στη δεύτερη όχι. Και η ζωή της παίρνει δύο διαφορετικούς δρόμους λόγω αυτής της μικρής λεπτομέρειας. Ο Χάουιτ δυσκολεύεται στη χρηματοδότηση μέχρι που ο φίλος του ηθοποιός, Τζον Χάνα πείθει τον Σίντνεϊ Πόλακ πως εδώ υπάρχει μια pop δυναμική με την οποία μπορεί να ταυτιστεί το νεανικό κοινό και θα ήταν τρελός αν δεν επένδυε. Αμέσως βρίσκονται τα χρήματα μέσω της Miramax που στέλνει στο Λονδίνο την ανερχόμενη Γκουίνεθ Πάλτροου για να προβάρει την αγγλική προφορά της.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που υποσχέθηκε ο Χάνα στον Πόλακ, μια ερωτική ιστορία που ευτυχώς γυρίστηκε μακριά από τις ΗΠΑ, κρατώντας τους ρυθμούς των αντίστοιχων που γύριζαν τότε οι Βρετανοί. Μια ήσυχη και ανάλαφρη εκδοχή των παιχνιδιών της μοίρας με ηρωίδα μια νέα κοπέλα που περισσότερο ταλαιπωρείται από τις αποφάσεις της μέχρι να πάρει τη σωστή. Kάτι που μπορεί να ισχυριστεί κανείς για το ίδιο το γύρισμα του φιλμ – μια σωστή απόφαση που όντως αγαπήθηκε από όσους χαίρονται να παίζουν “what if” παιχνίδια χωρίς να χάνονται στη λαβυρινθώδη εξέλιξή τους.

Και όσους παρασύρoνταν από pop στίχους τραγουδιών, σαν αυτό των Aqua, που συχνά συνόδευαν στα ‘90s κάθε μικρό αισθηματικό φιλμ επηρεάζοντας την επιτυχία του. If only I could turn back time, if only I had said what I still hide, if only I could turn back time, I would stay for the night. Απλά πράγματα.

*Οι ταινίες «Απρόσμενος Έρωτας» («Sliding Doors») και «Η Τύχη» («Blind Chance») του Κριστόφ Κισλόφσκι είναι διαθέσιμες για streaming στο Cinobo.

Ετικέτες
Μοιράσου το άρθρο
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Πρόσφατα άρθρα

Dance: Θυμάστε όταν χορεύαμε;

Το Cinobo συγκεντρώνει στη νέα του συλλογή με τίτλο: “When We Were Dancing” ταινίες στις οποίες ο χορός και η τριβή είναι κεντρικά αφηγηματικά και αισθητικά στοιχεία.

«Η Φωτογραφία» του Ριτές Μπάτρα: Στην υπηρεσία του σινεμά της καλοσύνης

Ο Ινδός σκηνοθέτης Ριτές Μπάτρα -που με το «Lunchbox», ξεπέρασε άμεσα τα σύνορα της χώρας του και λατρεύτηκε σε όλο τον πλανήτη- φτιάχνει μια γλυκόπικρη ιστορία που θα συγκινήσει στον ίδιο βαθμό τον θεατή που θέλει να συγκινηθεί, είτε αυτός βρίσκεται στην Ινδία είτε στην Αλάσκα.