Nouvelle Vague

Θα έβαζα και παραπάνω αστεράκια!!

Εάν μπορούσα να βάλω δέκα αστεράκια θα τα έβαζα!! Τέλειο!!!

Δυστυχώς δεν...

Πολύ νωρίς για να κάνεις ταινία-μνημόσυνο για τον Γκοντάρ, τον Μπελμοντό και τη Σημπεργκ. Το A bout de souffle ακόμα κυκλοφορεί.

Friendship ended with "Bridget Jones' Diary";

"Nouvelle Vague" is now my comfort film.

'Oταν το Παρίσι του '60 ζωντανεύει ξανά....

Μία σπάνια κινηματογραφική εμπειρία! Ο Linklater κατάφερε το ακατόρθωτο, να αναστήσει την μαγεία της Nouvelle Vague χωρίς να φανεί διδακτικός. Ο Guillaume Marbeck είναι καθηλωτικός ως Godard, αποδίδοντας την ιδιοφυή τρέλα του με απόλυτη φυσικότητα. Όσο για τον Aubry Dullin, η ομοιότητά του με τον Belmondo είναι σοκαριστική. Μια ταινία γεμάτη ενέργεια και ασπρόμαυρη νοσταλγία!

Αγνή και απλή σινεφιλική απόλαυση

Ο φόρος τιμής του Αμερικανού Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ στη γαλλική Nouvelle Vague τα έχει όλα: Τετράγωνο κάδρο, ασπρόμαυρη φωτογραφία, γαλλική γλώσσα, Γάλλους ηθοποιούς (άγνωστους), που κάπως μοιάζουν με τους πραγματικούς ήρωες, όλους τους θρυλικούς πλέον σήμερα σκηνοθέτες, μέχρι και υπότιτλους με τα ονόματά τους, για όποιον δεν τους γνώρισε! Και κυρίως, με ανάλαφρο τρόπο, αλλά με θαυμασμό και με σεβασμό, μας μεταδίδει την δημιουργική τρέλα, το ανυπότακτο πνεύμα, την συλλογικότητα της παρέας, όλα αυτά που δημιούργησαν το νέο κύμα του γαλλικού σινεμά που αγαπήσαμε.

Αρκετά καλη!

Μία ανάλαφρη αλλα σημαντική ματιά, στον Γκοντάρ και τους συνοδοιπόρους του, σε όλλους όσους δημιούργησαν μία νέα ματιά στο σινεμά. Την nouvelle vague!

Σαν οικογενειακό άλμπουμ

Μια ευχάριστη ταινία, με πολύ όμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία, μέσα από την οποία παρελαύνουν διάφορες μυθικές μορφές εκείνης της εποχής -όχι μόνο οι κορυφαίοι των Cahiers du cinema, αλλά και ο Rossellini, η Juliette Gréco, ο Cocteau κ.α. Ωστόσο η κεντρική υπόθεση εξαντλείται κυρίως στους αυτοσχεδιασμούς του Godard (τον οποίο παρουσιάζει ίσως υπερβολικά χαλαρό, παρότι ήταν η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία) και το φρικάρισμα που προκαλούν στη Jean Seberg, που ερχόταν από το Χόλυγουντ. Έτσι, η αίσθηση που μένει από την ταινία μοιάζει μάλλον με εκείνη που έχει κανείς όταν ξεφυλλίζει το οικογενειακό άλμπουμ παρά με εκείνη που έχεις όταν κάποιος σου λέει μια ιστορία που δεν είχες ξανακούσει.

νοσταλγούμε αυτό που μας ενέπνευσε , μας μεγάλωσε και το αποζητούμε ακόμη

Η ματιά του Λινκλέιτερ στον Γκοντάρ

Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και δείχνει πώς κάποιοι νέοι άνθρωποι άλλαξαν τον τρόπο που γυρίζεται το σινεμά. Ο σκηνοθέτης έκανε καλή δουλειά και οι ηθοποιοί παίζουν ωραία. Είναι μια ταινία που βλέπεται εύκολα και σου αφήνει μια ευχάριστη αίσθηση.