«Ο Παλαιστής» και η διακριτική γοητεία των ηττημένων

Δύο χρόνια μετά το υπερφιλόδοξο «Fountain», ο Ντάρεν Αρονόφκσι εκπλήσσει τους πάντες με μια ανθρωποκεντρική ματιά στον κόσμο των ξεπεσμένων, την ώρα που ο Μίκι Ρουρκ παραδίδει μια σπουδαία ερμηνεία που τον ξαναβάζει στον κινηματογραφικό χάρτη.

*Η ταινία είναι διαθέσιμη για streaming στο Cinobo

Ο Ράντι Ρόμπινσον, ένας παλαίμαχος αθλητής του κατς, στη δεκαετία του ’80 βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, όμως είκοσι πέντε χρόνια μετά, εγκλωβίστηκε μέσα στη ζωή που ακολούθησε και πλέον κάνει ένα και μοναδικό πράγμα, παλεύει για να επιβιώσει. Όταν τα πράγματα αλλάζουν και αντιλαμβανόμενος πια τον σκοτεινό και υπόγειο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κύκλωμα, ο Ράντι θα ξεπεράσει τα όρια που έθεσε στον εαυτό του και θα επιχειρήσει να αλλάξει ζωή.

Η ταινία του Αρονόφσκι θα μείνει στην ιστορία ως ο αδιαμφισβήτητος ρόλος ζωής του Μίκι Ρουρκ, και ως ένα φιλμ καθολικής αποδοχής από κοινό και κριτικούς: «Ο Ρουρκ δημιουργεί ένα συγκλονιστικό, χιουμοριστικό, βαθιά συγκινητικό πορτρέτο που παίρνει αμέσως τη θέση του ανάμεσα στις σπουδαίες, εμβληματικές ερμηνείες στην ιστορία του κινηματογράφου» (Variety). «Η ερμηνεία του είναι ένας ασταμάτητος εορτασμός του φορτίου και του μεγαλείου του να είσαι επαγγελματίας περφόρμερ» (Le Monde).

Οι σκηνές πάλης γυρίστηκαν κατά τη διάρκεια πραγματικών αγώνων μπροστά σε live κοινό, ενώ στο debate που δημιουργήθηκε μετά την κυκλοφορία της ταινίας για το αν το ξύλο στους Γίγαντες του κατς είναι ψεύτικο ή όχι, ο Αρονόφσκι απαντά πως ό,τι κι αν είναι, άνθρωποι 120 κιλών πηδάνε 3 μέτρα και πέφτουν με φόρα στο έδαφος, οπότε πονάει αρκετά για να είναι αληθινό.

Ο Κλιντ Μάνσελ που έγραψε το θρυλικό original score του «Ρέκβιεμ» ξανασυνεργάστηκε εδώ με τον Αρονόφσκι, ενώ με ένα μακροσκελές γράμμα που συνοδευόταν από ένα αντίγραφο του σεναρίου, ο ίδιος ο Μίκι Ρουρκ ζήτησε από τον φίλο του Μπρους Σπρίνγκστιν να γράψει ένα τραγούδι για την ταινία. Μετά από λίγο καιρό, στα παρασκήνια μιας συναυλίας του, ο Boss έπαιξε στον Ρουρκ και τον Αρονόφσκι αυτό που είχε γράψει στα διαλείμματα της περιοδείας του, τους άρεσε, και τους το παραχώρησε χωρίς αμοιβή. Στην ίδια λογική και λόγω του σχετικά χαμηλού μπάτζετ της ταινίας, ο Axl Rose τους έδωσε δωρεάν το Sweet Child o’ Mine των Guns N’ Roses -τραγούδι που χρησιμοποιούσε συχνά και ο ίδιος ο Ρουρκ κατά την είσοδό του στο ρινγκ όταν έπαιζε επαγγελματικό μποξ στις αρχές των 90s.

«Ο Παλαιστής» πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας όπου απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα, ενώ σύμφωνα με τον Βιμ Βέντερς, τότε πρόεδρο της κριτικής επιτροπής, εάν περνούσε το δικό του, ο Μίκι Ρουρκ θα είχε βραβευτεί επίσης. Ανάμεσα σε δεκάδες βραβεύσεις και συμμετοχές στα φεστιβάλ του κόσμου, Ρουρκ και Σπρίνγκστιν τιμήθηκαν με Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας και τραγουδιού αντίστοιχα, ενώ η ταινία χάρισε στον ηθοποιό την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ (το οποίο έχασε από τον Σον Πεν για την ταινία «Milk», όπως και η συμπρωταγωνίστριά του Μαρίσα Τομέι έχασε αυτό του Β’ γυναικείου από την Πενέλοπε Κρουζ για το «Vicky, Cristina, Barcelona»).

Οκτώ χρόνια μετά το «Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο» και άλλα δύο από το «π», ο Αρονόφσκι ξαναβρήκε τον εαυτό του και παρέδωσε κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί ως sports film, αλλά ήταν πολύ περισσότερα, σε μεγάλο βαθμό χάρη στον πρωταγωνιστή του που, στην τρίτη πράξη της ζωής του και χωρίς να το κάνει θέμα, προκαλεί αβίαστη ταύτιση και συμπάθεια από το πρώτο πλάνο. Είναι το ειλικρινές και τρυφερό πορτραίτο ενός ηττημένου, που δεν θα αφήσει στεγνό ούτε το μάτι του πιο κυνικού θεατή.

*Η ταινία «Ο Παλαιστής» του Ντάρεν Αρονόφσκι είναι διαθέσιμη για streaming στο Cinobo.

Ετικέτες
Μοιράσου το άρθρο
Πρόσφατα άρθρα

Μισοφαγωμένα γλυκά και ξεχασμένα κλειδιά: Οι «Blueberry Nights» του Γουόνγκ Καρ-Γουάι στις ΗΠΑ

Ο αγαπημένος σκηνοθέτης του Cinobo έζησε για μια χρονική στιγμή το δικό του αμερικανικό όνειρο, χαρτογραφώντας μοναδικά τη χώρα και εστιάζοντας σε μια χούφτα μοναχικών εκπεσόντων αγγέλων.

To παγκόσμιο μήνυμα του «Περσέπολις» και η χειραφέτηση των γυναικών με κάθε κόστος

Η ήδη κλασική για το είδος του animation μεταφορά του graphic novel της Μαρζάν Σατραπί στη μεγάλη οθόνη από την ίδια τη δημιουργό του, παραμένει ακόμα και σήμερα μια πανέμορφη και διαχρονικά επίκαιρη καταγγελία για την καταπίεση των γυναικών και την επαναστατική ανάγκη για δημιουργία και έκφραση.