Τα Φώτα της Πόλης

Αχ, μα γιατί τελειώνουν οι ταινίες του Τσάπλιν...!

Η μία ταινία του καλύτερη από την άλλη. Αλλά η τελευταία σκηνή αυτής της ταινίας είναι ακαταμάχητη...

Το Αστείο και το Τρυφερό σε Τέλεια Ισορροπία

Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Τα έχουν πεί άλλοι πριν από εμένα. Εγώ θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο της ταινίας. Μια από τις πιο τρυφερές και ευφυείς στιγμές του Chaplin βρίσκεται στη σκηνή του ρινγκ. Εκεί, ο Τσάπλιν μετατρέπει έναν αγώνα πυγμαχίας σε χορογραφημένη παράσταση άγχους, ελπίδας και καθαρής κωμωδίας. Ο τρόπος που κινείται ανάμεσα στους αντιπάλους, σαν να προσπαθεί να ξεγελάσει όχι μόνο το κοινό αλλά και την ίδια τη μοίρα του, είναι υπόδειγμα σιωπηλού κινηματογράφου: ρυθμός, ακρίβεια, ανθρωπιά. Στα Φώτα της Πόλης, το γέλιο και η συγκίνηση δεν εναλλάσσονται – συνυπάρχουν. Και η σκηνή του ρινγκ είναι η απόδειξη πως ο Chaplin μπορούσε να κάνει την αγωνία ποίηση

Τα Φώτα της Πόλης: Ένα διαμάντι

Το «Τα Φώτα της Πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν είναι ένα αληθινό διαμάντι. Θα γνωρίσεις τον Σαρλό, έναν καλόκαρδο περιπλανώμενο που ερωτεύεται μια τυφλή ανθοπώλισσα (Βιρτζίνια Τσέριλ) της οποίας η οικογένεια ζει φτωχικά, ενώ μια φιλία του με έναν πλούσιο άντρα του δίνει την ευκαιρία να τη βοηθήσει. Η ταινία σου δείχνει τις ξεκαρδιστικές και συγκινητικές προσπάθειες του Σαρλό με μια ιστορία γεμάτη γέλιο και δάκρυα, για την αγάπη, τη θυσία και τις παρεξηγήσεις. Παρόλο που είναι βωβή, η μουσική και οι εκφράσεις του Τσάπλιν φτιάχνουν μια μαγική ατμόσφαιρα, ειδικά στην αξέχαστη τελευταία σκηνή. Είναι ένα έργο που σε αγγίζει βαθιά και σου μένει στην καρδιά, καθώς παρότι γυρίστηκε πριν πολλά χρόνια, το φιλμ παραμένει ένα διαχρονικό αριστούργημα και μια από τις πιο εμβληματικές ταινίες του πρώτου κινηματογραφικού αιώνα, δείχνοντάς σου τη δύναμη της ανθρώπινης καλοσύνης, και πρέπει οπωσδήποτε να τη δεις!

Εκεί που η κωμωδία συνάντησε τον έρωτα.

Μια ταινία σχεδόν 100(!) χρόνων, την οποία χαίρομαι που έστω και τόσο αργά ανακάλυψα. Μια κλασική κωμωδία του πολυτάλαντου Τσάρλι Τσάπλιν, με έντονο όμως πέρα από το κωμικό, και το στοιχείου του ρομαντισμού. Γυρισμένο σε μια εποχή με ακραίες κοινωνικές διαφορές-ανισότητες (που δυστυχώς δεν είναι τόσο πολύ μακριά από το σήμερα), ο Τσάπλιν καταφέρνει να διασκεδάσει και τον δυσκολότερο θεατή, με το τέλος να αποζημιώνει στο έπακρο όσους-ες την δουν! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Now I can see you...

Αριστούργημα!

Γέλιο, δάκρυ, συγκίνηση, κοινωνική κριτική, κωμικά ευρήματα... Όλα δοσμένα με έναν τρόπο εκπληκτικό, που μόνο οι μεγάλοι καλλιτέχνες σαν τον Τσάπλιν μπορούν να προσφέρουν. Μια κινηματογραφική εμπειρία που δεν έχει χάσει καθόλου την ζωντάνια της και την αμεσότητά της στο πέρασμα των χρόνων.

Ένα κινηματογραφικό αριστούργημα!

Ο Τσάπλιν εδώ, απογειώνει την τέχνη του! Γυρίζει την ταινία χωρίς ομιλία (μόνο μουσική και κάποια ηχητικά εφέ),ενώ είχε τη δυνατότητα αυτή...Και δικαιώθηκε! Παρόλο που δεν έχει εξαρχής στο μυαλό του ολόκληρο το σενάριο, παρόλο που γυρίζει ορισμένες σκηνές εκατοντάδες φορές χωρίς αποτέλεσμα, παρόλο που διώχνει την πρωταγωνίστρια Virginia Cherrill ενώ είχε ήδη γυρίσει το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας -την οποία φυσικά(και ευτυχώς) ξαναπροσλαμβάνει- παρόλαυτά, το αποτέλεσμα τον δικαίωσε! Ταινία συγκινητική, κωμική, συναρπαστική και κατά βάση κριτική απέναντι στις κοινωνίες και τις υποκρισίες των ανθρώπων. Κριτική, που μια χαρά στέκεται και σήμερα, κοντά 100 χρόνια μετά, μιας και τίποτα ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει. Παραγωγή-Τσάπλιν, Μουσική-Τσάπλιν, Σενάριο-Τσάπλιν, Πρωταγωνιστικός ρόλος-Τσάπλιν, Σκηνοθεσία-Τσάπλιν, όλα μαζί συνετέλεσαν σ΄αυτό το μεγαλειώδες επίτευγμα. Προσωπικά, αγαπημένη μου όλων! Και βέβαια, η τελευταία σκηνή:η καλύτερη τελευταία σκηνή όλων των εποχών!