Η Αγάπη το Βάζει... στα Πόδια

80/100

Αναδρομή στο παρελθόν και νοσταλγία.

Ντουανέλ, η αιώνια πάλη με το εγώ του

Ιδανικό κλείσιμο της τετραλογίας

Ο Τριφό καταφέρνει να κλείσει με αξιέπαινο τρόπο την όμορφη αυτή τετραλογία με μια ταινία με πολλές αναφορές στο παρελθόν του πρωταγωνιστή, μέσω της προβολής σκηνών από τις προηγούμενες 3 ταινίες. Μας δίνει ουσιαστικά μια εξήγηση της συναισθηματικής αστάθειας του πρωταγωνιστή, χωρίς οστώσω να ολισθαίνει σε μελοδραματικά κλισέ, διατηρώντας πάντα την ανάλαφρη ατμόσφαιρα της ρομαντικής κομεντί. Ο Αντουάν ωρίμασε αλλά και όχι, βρίσκεται ακόμα και στο τέλος της ταινίας σε μια κατάσταση όπου δεν έχει κατασταλάξει και δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Όμως, και τι έγινε; Έτσι άλλωστε δεν είναι και η ίδια η ζωή; Ο Τριφό μέσω αυτού της μη κάθαρσης μας λέει περίτρανα πως η ζωή είναι ένα περιπετειώδες ταξίδι που πρέπει να απολαμβάνουμε χωρίς να χρειάζεται να είμαστε τέλειοι.

το παιδί που μεγάλωσε νωρίς και ποτέ

Εδώ γίνονται και αναδρομές στις προηγούμενες ταινίες με τον Αντουαν από τα 400 blows μέχρι το bed & board σε μια προσπάθεια ωρίμανσης και αυτογνωσίας. Μπορεί να προβληθεί αυτοτελώς βέβαια... Το τέλος πόσο γλυκό. Αγαπημένε Τριφο, ταξιδεψα στην 50's - 70's Γαλλία με το παιδί που μεγάλωσε νωρίς και όμως έμεινε για πάντα παιδί <3