Autumn Leaves: Ταινίες για το Φθινόπωρο

Τα κίτρινα φύλλα. Η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος. Τα μουντά χρώματα που έδωσαν ζωή στην πένα των ποιητών και συνέγραψαν, θαρρείς, τραγούδια που συνόδευσαν νύχτες σύγχυσης και γέλιου. Ω ναι, το φθινόπωρο είναι εδώ και το υποδεχόμαστε με μια γλυκιά μελαγχολία και με μια συλλογή από ταινίες αυστηρώς κατάλληλες για την εποχή. 

Η κατά Τζο Ράιτ εκδοχή του Pride and Prejudice έχει βιρτουοζιτέ που φτάνει για άλλες δέκα ταινίες, έχει τη φήμη της λατρεμένης ρομαντζάδας των millenials, έχει, φυσικά, και την ερωτική εξομολόγηση του Μάθιου ΜακΦέιντεν στην Κίρα Νάιτλι υπό βροχή, που αρκούσε ώστε πολλοί να τοποθετήσουν τον ηθοποιό του Succession στη θέση του αγαπημένου τους κυρίου Ντάρσι, εκτοπίζοντας τον Κόλιν Φερθ.

Και μόνο λόγω τίτλου, δεν θα μπορούσε να λείπει το Fallen Leaves του Άκι Καουρισμάκι, ακόμα μια φιλεργατικής διάθεσης φιλμική λιχουδιά από τον Φινλανδό δημιουργό, μια μικρή φθινοπωρινή ιστορία που σύστησε στο ελληνικό κοινό άσμα τόσο εθιστικό, ώστε να οδηγήσει στον ερχομό του μουσικού διδύμου των  Maustetytöt για συναυλία στη χώρα μας – τον τίτλο του τραγουδιού όχι μόνο δεν μπορούμε να τον προφέρουμε, αλλά δυσκολευόμαστε και να τον γράψουμε. Ακούστε το εδώ.

Aπό τη ζεστασιά του Καουρισμάκι, περνάμε στην ψυχρότητα του Tinker Tailor Soldier Spy του Τόμας Άλφρεντσον,  την ιδεώδη μεταφορά Λε Καρέ και ίσως την κορυφαία κατασκοπική ταινία που γυρίστηκε ποτέ, μια δημιουργία που επιβραβεύει τις επαναληπτικές προβολές και αφηγείται ατμοσφαιρικά το δράμα  κουρασμένων κατασκόπων που αδυνατούν να βρουν γαλήνη. Μιλώντας για κουρασμένους «ήρωες», τι να (πρωτο)πούμε και για το σκυθρωπό Army of Shadows του Ζαν-Πιερ Μελβίλ, ένα κινηματογραφικό άσμα ηρωικό και πένθιμο για τη Γαλλική Αντίσταση, μέλος της οποίας υπήρξε κι ο ίδιος. 

Επειδή το φθινόπωρο και η χαρμολύπη πάνε πακέτο, το Memoir of a Snail, αυτό το εξαιρετικό animation που δεν αφήνει μάτι στεγνό, είναι μια ταινία που μετέτρεψε αυτό το συναίσθημα σε κινηματογραφικό τόνο με εξαιρετική επιτυχία – δώστε της μια ευκαιρία και θα σας ανταμείψει. Γλυκόπικρο είναι και το θρυλικό Commitments του Άλαν Πάρκερ, με μια παρέα μελών της εργατικής τάξης που στήνουν soul μπάντα στο Δουβλίνο των ΄80s. Ίσως να γίνεται και λίγο πιο πικρό στην παρούσα φάση, καθώς πολλοί ακόμα δεν έχουμε χωνέψει τον αναπάντεχο χαμό του τραγουδοποιού Γκλεν Χάνζαρντ, που εμφανίζεται στην ταινία. 

Το φθινόπωρο είναι, ως γνωστόν η εποχή των φεστιβάλ. Σε ένα τέτοιο, εκείνο του Σαν Σεμπάστιαν, τοποθέτησε ο Γούντι Άλεν τη δράση της προτελευταίας ταινίας του μέχρι σήμερα, του Rifkin’s Festival, που είναι γεμάτο με ευφάνταστες αναπαραστάσεις κλασικών σκηνών του σινεμά. Σε ένα άλλο φεστιβάλ, εκείνο της Θεσσαλονίκης, ξεκίνησαν την πορεία τους και τα Μαγνητικά Πεδία, αυτή η ταινία με την όψη απομαγνητισμένου VHS, που στη συνέχεια βρήκε αρκετούς θεατές, πρόθυμους να ακούσουν το τραγούδι της – και συνεχίζει να βρίσκει μέχρι σήμερα. 

Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει το Far From Heaven, εκείνη η σερκική – εκ του Ντάγκλας Σερκ- άσκηση του Τοντ Χέινς με τη Τζούλιαν Μουρ σε top φόρμα, καθώς και το Only the River Flows, μια must πρόταση για τους φίλους του arthouse σινεμά, που ξεκινά σαν αστυνομικό procedural τύπου Memories of Murder, για να μετατραπεί, μέσω ενός απίθανου αφηγηματικού ελιγμού, σε μια σπουδή για την πάντα διαφεύγουσα αλήθεια.