Άλπεις

Το γνώριμο παλιό και αγαπημένο σινεμά του Λάνθιμου....

Η τραγικότητα να χάνεις κάτι που δεν μπορείς να αντικαταστήσεις ποτέ ξανά! Ο άνθρωπος που καταπιέζεται από την απουσία, από την απώλεια... και ηθοποιοί που "παίζουν" τους ηθοποιούς! Εξαιρετικό!

Το "Vertigo" ως κοινωνική συνθήκη

Οι «Άλπεις» είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του Λάμθιμου, τουλάχιστον ως προς το ζήτημα που πραγματεύεται: τους ρόλους που αναγκαζόμαστε να παίζουμε στη ζωή μας για να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων· το χιτσκοκικό “Vertigo” ως κοινωνική συνθήκη, δηλαδή. Μόνο που η λειτουργία της ομάδας που υποκαθιστά τους αποβιώσαντες δίνεται πολύ ελλειπτικά, με έμφαση κυρίως στην ιεραρχική της δομή, χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες (πχ ως προς τα οικονομικά ή τη μέθοδο στρατολόγησης), κι αυτό, μαζί με αποδραματοποιημένες ερμηνείες και τα έκκεντρα πλάνα, θολώνει τα όρια ανάμεσα στους «ρόλους» των προσώπων και τις «πραγματικές» τους σχέσεις. Ίσως αυτό να ήταν και το ζητούμενο (αφού «ρόλους» παίζουμε έτσι κι αλλιώς στη ζωή μας), ωστόσο η αποσπασματικότητα πολλών επεισοδίων αποσυντονίζει την αφήγηση και η ειρωνεία σε σκηνές όπως εκείνη που η νοσοκόμα προτείνει στους γονείς της τενίστριας «μια νέα, καλύτερη αρχή» είναι εκτός κλίματος. Ίσως ένα πιο χολιγουντιανό ριμέικ θα ήταν χρήσιμο.

lanthimos has a way of taking the strangest ideas and making them feel painfully real. the thought of replacing someone who's gone sounds comforting at first, but the longer Alps goes on, the more you realize grief doesn't work like that. you can't rehearse loss, you can't perform your way through it, and you definitely can't outrun it. it's such a quiet, unsettling film about loneliness, emotional distance, and how desperately we cling to people even after they're gone. everyone is searching for connection, yet no one really knows how to reach each other

Μια χαμμένη ευκαιρία

Φιλόδοξο και πρωτότυπο σενάριο βασισμένο στο γνωστό δυστοπικό Λανθιμικό σύμπαν, το οποίο δυστυχώς δεν καταφέρνει να κλιμακώσει την ένταση και να διατηρήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Ερμηνείες μέτριες εώς αδιάφορες. Από τις πιο αδύναμες προσπάθειες του σκηνοθέτου.

Οπτική, καδραρίσματα, διεύθυνση φωτογραφίας, σε υψηλά επίπεδα......