Η γαλλική περίοδος του Bunuel είναι η πολύ αγαπημένη μου. Το πολύ ωραίο κόμικ μάς παρουσιάζει τον Bunuel ως ένα χειριστικό πλάσμα, σχεδόν κάθαρμα, με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα εξαιτίας ενός πατέρα-τέρατος, την βία του οποίου έχει τόσο βιώσει και ενσωματώσει, ώστε να την ξερνάει σε αδύναμα ζώα, πράγμα που σήμερα θα τον είχε οδηγήσει - και δικαίως - στην φυλακή. Το ίδιο το ζητούμενο, η κινηματογράφηση του ντοκιμαντέρ, αποδεικνύεται προβληματικό, καθώς πολλές κομβικές στιγμές του είναι στημένες και σκηνοθετημένες. Συμπερασματικά, η ταινία φωτίζει μια καθόλου κολακευτική πλευρά ενός δημιουργού στο όριο της διαταραχής της προσωπικότητας.




