Κολόμπους

Η γέφυρα είναι το απόλυτο σύμβολο της μετάβασης. Είναι το «πέρασμα» από τη μια φάση της ζωής στην άλλη. Για την Κέισι, αυτή η γέφυρα είναι το εισιτήριο για το μέλλον της έξω από την πόλη. Είναι μια «τεχνική» κατασκευή, αλλά ταυτόχρονα βαθιά συναισθηματική, γιατί γεφυρώνει τον φόβο με την ελπίδα. Η κατακλείδα δεν προσφέρει ένα τυπικό "happy end" με ρομαντική κατάληξη μεταξύ τους. Προσφέρει όμως μια βαθιά συναισθηματική λύτρωση: και οι δύο βγαίνουν από αυτή τη συνάντηση πιο ώριμοι, έχοντας βρει την εσωτερική δύναμη να αντιμετωπίσουν τη μοίρα τους.

Υπέροχη εικονογραφία και δομημένη αφήγηση!

Κάθε πλάνο και μια μαγεία, υπέροχη ερμηνεία, δένουν όλα εξαιρετικά!

Μια διεύθυνση φωτογραφίας που απογειώνει την ταινία

Όπως έγραψα και στον τίτλο, εδώ η φωτογραφία της ταινίας έχει σχεδόν ίδια βαρύτητα με τους ηθοποιούς. Ενδελέχεια στο βλέμμα, επιμέλεια στο κάδρο και μια περιγραφή που συστήνει άλλη μια ωδή στο βάθος του καθημερινού και την γεμάτη αίσθηση που εισπράττει κανείς όταν συναντά ανθρώπους που πραγματικά συνδέονται μεταξύ τους. Σε επίπεδο κοσμοθεωρίας, η ταινία ειναι ξαδερφάκι του "Paterson" και του "Perfect Days". Για όσους είστε λάτρεις της Φωτογραφίας, η ταινία θα σας χαρίσει ρίγη συγκίνησης αντίστοιχα με το "Godland", το "Quiet Girl", και το "Minari", ενώ σίγουρα θα την απολαύσουν και όσοι αγαπούν τις συμμετρίες του Wes Anderson.

βαρετό

παρά την πολύ ωραία φωτογραφία, επιτηδευμένο και βαρετό

Κάποιες ταινίες μιλάνε στην ψυχή σου.

Πολύ καλή!

Δομημένη αφήγηση, λιτό σενάριο, υπέροχη εικονογραφία...! Εξαιρετικοί οι δύο πρωταγωνιστές! Αξίζει, να την δεί κανείς!

ταινιάρα

Αρκετά καλή

Όμορφη μινιμαλιστικέ σκηνοθεσία, ωραίο λιτό σενάριο. Για τις προτεραιότητες το καθήκον και της επιθυμίες μας. Και πως η αγάπη κάποιου για την αρχιτεκτονική μπορεί να αναδιαμορφώσει την οπτική του αλλού στην ζωή. Δυο άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους μπορούν να αλλάξουν τη ζωή ο ένας του άλλου, με νόημα μοιράζοντας την αγάπη και προσεγγίζοντας έναν για αυτούς άγνωστο. Ωραίος ο Kogonada