Η Γυναίκα των Δακρύων

ΤΑΙΝΙΑ - ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ!

Μια ταινια - μνημοσυνο για τα εκατομμυρια αυτοχθονων λαων που οι βαρβαροι Ισπανοι, Πορτογαλοι κλπ. δολοφονησαν στην Λατιν. Αμερικη! Ναι, ειναι αργη, ομως αυτος ο χαρακτηρας προσθετει επιβλητικοτητα κ δραματουργια. Εχοντας μολις επιστρεψει απο Μεξικο οπου ειδα την στροφη των σημερινων Μεξικανων στις Αζτεκικες ριζες τους, συγκινηθηκα βαθια με την ταινια. Μια ταινια που ΕΠΡΕΠΕ να υπαρξει!

Δυνατό

Αργό αλλά με το πολιτικό αίτημα για δικαιοσύνη σε πρώτο πλάνο.

Κάποιες σκηνές θα μπορούσαν να έχουν γυριστεί πιο μαζεμένες και να δοθεί περισσότερο έμφαση στη δράση. Πολλή εσωτερική δράση, αλλά καθόλου εξωτερική, μόνο υπαινιγμοί. Έχει τη γοητεία του, αλλά με κούρασε σε κάποια σημεία.

καλη ταινία

καλή πολιτική ταινία δοσμενη με εναν ιδιατερο τρόπο...η δικαιοσυνη αθωωνει τον γενοκτονο δικτατορα και ερχεται η μεταφυσική να παρει εκδικηση...καποιοι ισως το βρουν βαρετο κάποιοι πολύ ομορφο...εγω ειμαι καπου στην μεση...

Ποιητική πολιτική αλληγορία

Αντλώντας από τις παραδόσεις των ιθαγενών Μάγιας, που εξοντώθηκαν βίαια από αμερικανοκίνητες δικτατορίες στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, όπως όλοι οι αυτόχθονες πληθυσμοί στην πολύπαθη Λατινική Αμερική, ο σπουδαίος σκηνοθέτης δένει αρμονικά την πολιτική καταγγελία για την αποτρόπαια γενοκτονία και την ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνης, με το στοιχείο του φανταστικού μέσα από τη μορφή της ιθαγενούς (και νεκρής) 'Αλμα, που σαν άλλη Ερινύα εισβάλει στο σπίτι του δικτάτορα και αποδίδει την "θεία δίκη". Πολύ καλή ταινία, αξίζει να τη δείτε.

βαρετο..

Ταινία με νοήματα για ότι έχουν διαπράξει οι λευκοί στους Ιθαγενείς

Άλλη μία σπουδαία ταινία...

... του Μπουσταμάντε -- αποκάλυψη για την οποία οφείλουμε χάριτες στο Cinobo. *Καί* πολιτικός κινηματογράφος υψηλότατης στάθμης, και 'καλλιτεχνικός' σπάνιων αξιώσεων και πραγμάτωσης.

7 / 10

Μια ποιητική ταινία αναφορικά με τη (μη) δικαίωση των θυμάτων των εγκλημάτων μιας κεντροαμερικάνικης χούντας. Η κινηματογραφική ποίηση εκφράζεται με τα πλάνα, τη μουσική και σεναριακά με την εμφάνιση των φαντασμάτων των θυμάτων (αυτή η ιδέα είναι κοντά και στην κουλτούρα της περιοχής). Όμορφα αντιμετωπίζονται και τα διλήμματα της οικογένειας του εγκληματία δικτάτορα ανάμεσα στους οικογενειακούς δεσμούς και την ευμάρεια της συμβίωσης μαζί του (αν και υπονοείται ότι εξαφάνισε και τον πατέρα της εγγονής του) από τη μια μεριά, και την ανθρώπινη απαίτηση για τιμωρία από την άλλη. Αν απέφευγε ένα μάλλον πολύ άγαρμπο τέλος, θα είχε φτιαχτεί ένα αριστούργημα.