Οι Διακοπές του Κυρίου Ιλό

Ακριβώς το μισό...

... σε διάρκεια θα το είχε καταστήσει ένα εμπνευσμένο χορογραφικό ποίημα υψηλής αισθητικής. Δυστυχώς, στα 90 λεπτά έχουμε ένα εξαιρετικά άνισο αποτέλεσμα, με πολλές ρηχές και σαχλές στιγμές δίπλα σε στιγμές γνήσιου δημιουργικού οίστρου.

????

Δεν το έπιασα καθόλου. =(

ΥΠΕΡΟΧΟ.....ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΩΡΑΙΑ ΚΩΜΩΔΙΟΥΛΑ

Βγάζει λίγο γέλιο, αλλά και δείχνει την ανθρώπινη συμπεριφορά κατά την διάρκεια του χρόνου. Μου αρέσει η σκηνοθεσία, καθώς περιγράφει αρκετά καλά την τότε κοινωνία.

Με πρωτότυπα γκαγκς και νοσταλγική διάθεση

Η δεύτερη ταινία του Tati είναι μάλλον εκείνη που βρίσκεται πιο κοντά στον κλασικό ορισμό της κωμωδίας: διηγείται τις ευτράπελες περιπέτειες του κεντρικού της ήρωα, του κ. Υλό, κατά τη διάρκεια των παραθαλάσσιων διακοπών του, μέσα από μια σειρά πρωτότυπα, ευφυή οπτικά γκαγκς που προκύπτουν συχνά από την θέση του ως πιο αδύναμου (πχ η παλιά σακαράκα) ή αδέξιου και αποσυνάγωγου (πχ οι δίσκοι της jazz που ακούει). Ωστόσο κι εδώ η αφήγηση απλώνεται για να σκιαγραφήσει ολόκληρο τον περίγυρο του θέρετρου, με μια ηθογραφική ματιά και μια νοσταλγική διάθεση, που δίνει τον κυρίαρχο τόνο, χωρίς ποτέ να αποκτήσει τον γοργό ρυθμό μιας κωμωδίας που θα έδινε ελπίδες στον ήρωά της ότι μπορεί να τα καταφέρει και να εκπληρώσει τις επιθυμίες του.

Θαυμάσιο!

Ο θρυλικός πλέον κ. Υλό εμφανίζεται για πρώτη φορά στα γαλλικά θέρετρα και στη μεγάλη οθόνη, φέρνοντας μαζί του έναν αέρα ευαισθησίας, παιδικής αφέλειας και καλοσύνης εν μέσω μιας κοινότυπης μεσοαστικής ζωής κι ενός κόσμου βαθιά αστείου. Στις ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ Κ. ΥΛΟ ο Ζακ Τατί στήνει μερικά από τα ευφυέστερα γκαγκ του και τα εκτελεί με μαεστρία. Εκλεπτυσμένο χιούμορ, δημιουργικό μιξάζ, συνδυασμό παντομίμας, σλάπστικ και σάτιρας, εξαιρετική φωτογραφία και αξέχαστα σεναριακά ευρήματα φέρει στις αποσκευές του ο σπουδαίος auteur, και μάς ταξιδεύει κι εμάς στις - ίσως - πιο απολαυστικές διακοπές του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Bon voyage!

Ευρώπη...

Ακατέργαστες ιδέες που καθρευτίζουν το προφίλ του ευρωπαϊκού κοινού της εποχής. Μέχρι και ο Λάνθιμος έχει "δανειστεί πλάνα" από αυτή την πηγή θεωρώ. Ορίστε ένα σημείο αναφοράς. Οι ρυθμοί μας, μοιάζει να έχουν εξελιχθεί σε αρμονία με την Αμερικάνικη αντίληψη της ίδιας εποχής. Η ταινία αυτή μας υποψιάζει πως το στροφόμετρό μας έχει ξεπεράσει προ πολλού τα κόκκινα.

Άνευρο

Δεν αμφισβητώ την κινηματογραφική αντίληψη του Jacques Tati - η οποία είναι περισσότερο από προφανής π.χ. στο 'Playtime' - απλά δεν βρίσκω τον κόσμο που δημιουργεί αστείο ή έστω διασκεδαστικό. Συνεχίζοντας την παράδοση του physical comedy από τον Buster Keaton (δεν υφίσταται σύγκριση του Tati με έναν από τους πυλώνες του αμερικανικού κινηματογράφου) και παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Rowan Atkinson με τον χαρακτήρα του Mr Bean, σίγουρα αφήνει το δικό του στίγμα στην παγκόσμια φιλμογραφία, απλά για εμένα η non-verbal κωμωδία του στερείται της έμπνευσης αντίστοιχων άλλων δημιουργών του είδους.