Στη χώρα των προσωπείων
Με το στοιχείο της συνωμοτικής ίντριγκας να εμφανίζεται ελάχιστα πειστικό, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ριβέτ, με τους διαδοχικούς της διαλόγους, εκτυλίσσεται σαν ένα διανοητικό παιχνίδι ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, το φαίνεσθαι και το είναι, το πρόσωπο και το προσωπείο -αφού άλλωστε κεντρικό ρόλο στην υπόθεση παίζει και το ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης. Έτσι, ο θεατής αναρωτιέται όλο και πιο πολύ για το καθετί: ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις κάθε προσώπου; πόσο αληθεύουν αυτά που λέει; ελλοχεύει όντως κάποιος κίνδυνος ή βρίσκεται μόνο στη φαντασία του; Ακολουθώντας τη νεαρή Άννα με το γοητευτικά αθώο βλέμμα, που σαν μια νέα Αλίκη περιφέρεται στη χώρα της παριζιάνικης μεταπολεμικής διανόησης, σίγουρα δεν βρίσκει κανείς σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματά του· μαθαίνει όμως να δυσπιστεί σε οποιαδήποτε καθολική αλήθεια και να αντιμετωπίζει τα πάντα ως ρόλους ανοιχτούς σε μια καινούργια ανατροπή. Χρειάζεται κάποια υπομονή, αλλά δεν είναι και λίγο…
