Γιατί το επιλέξαμε

Συνεχίζοντας πάνω στα θέματα που τον απασχόλησαν στην Τριλογία της αποξένωσης, ο Αντονιόνι παρουσιάζει την πρώτη του έγχρωμη ταινία, διατηρώντας στον πρωταγωνιστικό ρόλο τη μούσα του, Μόνικα Βίτι, πλάι στον Ρίτσαρντ Χάρις.

Σύνοψη

Η Τζουλιάνα, σύζυγος μηχανικού και μητέρα ενός παιδιού, με μια απόπειρα αυτοκτονίας στο παρελθόν της, βρίσκεται σε κατάσταση αποξένωσης από το κοινωνικό και ανθρώπινο περιβάλλον της. Προσπαθεί να πιαστεί απεγνωσμένα από κάπου, όπως για παράδειγμα από τον Κοράντο, συνάδελφο του άνδρα της, με τον οποίο ξεκινά μια ερωτική σχέση.

Πληροφορίες

Σκηνοθεσία
Ηθοποιοί
Άλλοι τίτλοι: Red Desert, Il Deserto Rosso

Έτος παραγωγής: 1964
Διάρκεια: 1 ώρ. 57 λεπ.
Είδος: Δράμα
Συμμετοχές φεστιβάλ: Φεστιβάλ Βενετίας
Γλώσσα: Ιταλικά, Τουρκικά
Χώρα: Ιταλία, Γαλλία
Υπότιτλοι: Ελληνικοί, Αγγλικοί
Καταλληλότητα: Κ-12

The framing and aestheticization of architectural alienation

The mechanical noises, the smoke, the fog, the barren landscape, Monica Vitti's eyes, the pollution of reality, framed by the colorful yet stark and muted composition all attest to the struggles against industrial modernity, its pathologies, and its wastelands.

philosophie

5 Ιανουαρίου 2025

Ατμοσφαιρική, αλληγορική

Ιδιαίτερος Αντονιόνι. Οι άλλες κριτικές εδώ τα έχουν πει ήδη όλα. :) Αξίζει να την δει κανείς, όπως και να ψάξει και για άλλες ταινίες του σκηνοθέτη.

theo-b

2 Ιανουαρίου 2025

Ιδιαίτερη ταινία

7/10. Ταινία για συγκεκριμένα γούστα και με την ανάλογη διάθεση, δεν είναι εύκολη, έχει πολλά να πει με την πλοκή, τους διαλόγους και τις κινήσεις των πρωταγωνιστών, είναι αργή στην εξέλιξή της και χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, σίγουρα όσον αφορά τη φωτογραφία, τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά, την όλη ατμόσφαιρα η ταινία είναι υψηλού επιπέδου, απλά σε σημεία μπορεί να κουράσει, να φανεί κάπως βαριά. Εντέλει μου άρεσε, αλλά δεν με εντυπωσίασε. Η ταινία "Επάγγελμα: Ρεπόρτερ" (η μοναδική άλλη ταινία του σκηνοθέτη που έχω δει μέχρι στιγμής), μου άρεσε πολύ περισσότερο.

giwrgos1992

2 Ιανουαρίου 2025

Μεταπολεμική Βιομηχανική Πανδαισία

Την παράσταση στην ταινία κλέβει η άριστα αποδιδόμενη μουντή, καπνισμένη, καταθλιπτική, βιομηχανική ατμόσφαιρα. Μια ωδή στην αποξένωση από τη φύση και τις οδυνηρές συνέπειες της στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Ένα δριμύ κατηγορώ κατά του βίαια επιβαλλόμενου βιομηχανικού τρόπου ζωής, χωρίς φυσικά να καταδικάζεται η πρόοδος και η τεχνολογία, με το μανδύα του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος.