Τρία Χρώματα: Η Κόκκινη Ταινία

red feels like the perfect ending to the trilogy. after blue isolates and white tries to settle the score, red is about the invisible ways we find each other. i loved how irène jacob’s character carries so much warmth into a story filled with loneliness. the relationship between her and the judge is so strange yet beautiful, two people from completely different places in life slowly becoming mirrors of each other. and all the coincidences throughout the film make it feel like everyone is connected by these tiny invisible threads, constantly almost meeting, almost loving, almost understanding one another and then that ending… seeing the trilogy come together made me realize these movies were never really separate at all. maybe fraternity isn’t simply being close to someone, but recognizing yourself in a stranger and choosing to care anyway

Κομψοτέχνημα οπτικά αλλά σαν αφήγηση εμένα δεν μου είπε πολλά

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ , ΔΩΡΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ.

Τρομερή !

Κάτι είχε..

Ο απογοητευμένος δικαστής, το μοντέλο, το ναυάγιο και οι συμβολισμοί

Η "Κόκκινη Ταινία" συνδυάζει διαφορετικές ιστορίες με ενδιαφέρον τρόπο, προσπαθώντας να προβάλει την έννοια της αδερφoσύνης και της σύνδεσης. Ο απογοητευμένος δικαστής παλεύει με την ηθική του και την απογοήτευσή του από το σύστημα δικαιοσύνης και την προσωπική του ζωή. Αρχικά κατασκοπεύει τις ζωές των άλλων, αλλά μετανιώνει μετά τη γνωριμία με το μοντέλο και προσπαθεί να επανορθώσει, δηλώνοντας τα πάντα στην αστυνομία. Το μοντέλο αποκαλύπτει τις ανασφάλειες και των δύο, παρά την επιδίωξη της τελειότητας και την επιφανειακή λάμψη, ενώ η επιβίωσή της από το ναυάγιο δείχνει την ικανότητα ενός ανθρώπου να ξεπερνά τις δυσκολίες, τόσο με την εσωτερική του δύναμη όσο και με τη βοήθεια της τύχης ή του κάρμα. Η ταινία προσφέρει μια βαθιά ματιά στην ανθρώπινη φύση και τις προκλήσεις της ζωής, αλλά δεν κατάφερε να προκαλέσει το ενδιαφέρον μου όπως οι άλλες δύο ταινίες του: η "Μπλε" και η "Λευκή".

Μνημειώδες Αριστούργημα

Ολοκληρώνοντας το «γαλλικό κύκλο» του πάνω στο κόκκινο χρώμα της σημαίας, ο σκηνοθέτης εμβαθύνει στις έννοιες της αδερφότητας η οποία αποτελεί τον καθρέφτη της επικοινωνίας με τον άλλο, μέσα από τη σπουδή των αέναων συγκρούσεων του ανθρώπου οι οπίες εκφράζονται με τα κλασικά δίπολα (ιδιωτικότητα-κοινωνικότητα, έρωτας-κυνισμός κλπ). Η αριστοτεχνική συμβολική χρήση του κόκκινου σε πληθώρα σκηνών, οι δωρικές μα συνάμα αριστουργηματικές ερμηνείες και η απλή, χαμηλών τόνων σκηνοθετική σκοπιά του δημιουργού μας χαρίζουν μια ταινία μνημείο που θα μνημονεύεται στα χρονικά του σινεμά. Δείτε την τελευταία, προηγούνται η "Μπλε" και η "Λευκή" ταινία για να την απολαύσετε στο έπακρο και να αντιληφθείτε το πως εξελίσσονται οι "βίοι παράλληλοι" των υπολοίπων πρωταγωνιστών των άλλων δύο μερών της τριλογίας. Από τις πιο συγκλονιστικές ταινίες που έχω δει, αποτελεί το κύκνειο άσμα ενός μετρ της 7ης τέχνης και του αγαπημένου μου σκηνοθέτη.

Όλα στο κόκκινο

Από τη διάθεση για ζωή των ηρώων του Κισλόφσκι θα μπορούσαμε να πάρουμε πολλά μαθήματα. Η σκηνοθεσία του απλή, μα και απλά μεγαλειώδης. Σπουδαίοι ηθοποιοί, υπέροχο σενάριο. Μια ταινία πολύ μπροστά από την εποχή της που σκιαγραφεί την ατομοκεντρική σύγχρονη σκέψη και διαβίωση. Βλέπεται ευχάριστα πίνοντας λίγο μπράντι.