απαιτητικη βουτια στο ασυνειδητο
Σαν μια ξεχειλωμενη εισαγωγη χαρακτηρων οπως αυτη στο Climax (2018), ο the boy στηνει τους ηθοποιους-ηρωες του κοιτωντας μας μες την ψυχη και αφηγωντας τη δικη του(ς). Δυσκολη ταινια να επιβιωσει κανεις βλεποντας τη στο σινεμα. Την ολοκληρωσα σε δοσεις αφου την εβαλα να παιζει στο λαπτοπ και την ακουγα με ακουστικα σαν ποντκαστ ή audiobook ή δισκο, ριχνοντας που και που κλεφτες ματιες στην οθονη. Σιγουρα δινει τροφη και χωρο για φιλοσοφικες, ψυχαναλυτικες σκεψεις, ταυτισεις και συνειρμους. Η πιο σπεσιαλ ταινια αυτη και το winona απο τον δημιουργο
