Πικρές Γιορτές

Με τον πόθο της συμφιλίωσης των αντιθέτων

Περίτεχνες και με μια κλασσικιστική κομψότητα, οι «Πικρές γιορτές» κρύβουν ίσως κάτω από το χαλί τις αγεφύρωτες διαφορές (όπως η ταξική) και εμφανίζουν την αντίθεση ανάμεσα σε ελευθερία και δέσμευση ως γεφυρώσιμη με λίγη κατανόηση (και μπόλικη ευμάρεια), μας φέρνουν όμως, με τη φωνή της Vargas και το Lanzarote, μια αύρα αυθεντικού συναισθήματος.

Αδιάφορα

Αρκετά μακρόσυρτη ταινία. Μπερδεμένη μέχρι το τέλος, χωρίς να με τοποθετεί στο συγκείμενο του τί βλέπω.

Χλιαρό

Ενδιαφέρον το πώς εμπλέκονται οι ιστορίες, αλλά δυστυχώς χάνει πολύ στην αφηγηματικότητα. Πολύ άνευρες και χλιαρές ερμηνείες..

Και κάτι που δεν μοιάζει με Αλμοδόβαρ

Για όσους λατρεύουν την τρέλα και τα σουρεάλ σενάρια, θα δουν τώρα μια ταινία απόλυτα φλατ, με ωραία χρώματα στα ρούχα και ωραία σπίτια. Φουλ εγωκεντρική ως προς το τον καλλιτέχνη που αναζητά έμπνευση, φουλ ανέμπνευστη. Ευτυχώς παίζει στο σινόμπο όλα τα παλιά αριστουργήματα του Πέδρο που αγαπήσαμε.

πικρες γιορτες

ΠΙΚΡΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ πήγε φέτος για έβδομη φορά στις Κάννες με τις «Πικρές Γιορτές». Στις Κάννες δεν πήρε ποτέ το μεγάλο βραβείο παρότι το άξιζε από το 1999 με το «Όλα για τη μητέρα μου», ενώ στη Βενετία κέρδισε το 2024 τον Χρυσό Λέοντα με το «The Room Next Door». Εδώ μας δίνει μια ώριμη και μελαγχολική ταινία στα γνωστά του θέματα, τοποθετημένη χρονικά στην περίοδο των Χριστουγέννων χωρίς τυπικά γιορτινά σκηνικά, η οποία μιλά για τη σχέση τέχνης και ζωής, χωρίς όμως να σε συγκινεί όπως οι παλιές του δουλειές. Η ιστορία ακολουθεί τον σκηνοθέτη Ραούλ που προσπαθεί να τελειώσει ένα σενάριο, βάζοντας σε αυτό αληθινές στιγμές και κρίσεις πανικού από τη ζωή της φίλης του Έλσας και του συντρόφου της, με αποτέλεσμα οι σχέσεις και η εμπιστοσύνη μεταξύ τους να χαλάνε σοβαρά.

Αδιάφορη

Ταινία στο γνώριμο ύφος του Αλμοδοβάρ, πολύ εσωστρεφής, αδιάφορη συναισθηματικά που δεν καταφέρνει να συγκινήσει.