Το Δέντρο της Ζωής

δεν το άντεξα

βαρύ ψυχολογικό δράμα -θέμα προσωπικού νευρικού συστήματος

Εξαιρετική!

Ενα ταξίδι στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και της αναμέτρησής της με το αιώνιο σύμπαν...! Σκηνοθεσία, μουσική, φωτογραφία....εξαίσιες!

Υπέροχη!

Στις top 10 καλύτερες ταινίες μου, κυρίως λόγω του μοναδικού συνδυασμού μουσικής, εικόνας και συναισθήματος. Η μουσική δεν λειτουργεί απλά ως υπόκρουση, αλλά σαν εσωτερικός διάλογος, επιτρέποντας στον θεατή να βιώσει τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων, ακόμα και χωρίς διάλογο. Εντυπωσιακή είναι η αρχική ακολουθία με τα πλάνα της φύσης, που μου θύμισαν το sublime και τους πίνακες του Caspar David Friedrich—μια εμπειρία δέους μπροστά στο μεγαλείο που ξεπερνά τον άνθρωπο. Αν απουσίαζε αυτό το κομμάτι, η ταινία θα ήταν εντελώς διαφορετική. Η παρουσία του Θεού είναι ιδιαίτερη, θυμίζοντας τον Θεό του Σπινόζα, όπου Θεός και Φύση είναι ένα. Τέλος, η ταινία αποφεύγει την κλασική πλοκή και εστιάζει στον εσωτερικό κόσμο του Τζακ, αποτυπώνοντας πιστά τον συναισθηματικό κόσμο ενός παιδιού-εφήβου, με τον οποίο ταυτίστηκα βαθιά.

De la poésie visuelle

Από τη γέννηση του σύμπαντος ως τη (βουβή) ένταση ενός οικογενειακού τραπεζιού, από το κοσμικό ως το άμεσα βιωμένο, ο νόστος εκτείνεται σε στιγμές θεμελιακές και αποκρυσταλλώνεται σε έναν τόπο ευαλωτότητας ανοίκεια οικείο, εκείνον της παιδικής ηλικίας.

Metafora filmowa

Wizualny majstersztyk.