Κριστόφ Κισλόφσκι

Με βάση την υπέροχη σκηνή ανθολογίας στο σιδηροδρομικό σταθμό, ο Κισλόφσκι μελετά τους μηχανισμούς του πεπρωμένου και της τυχαιότητας σε μια από τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές στιγμές του. — Ένας νεαρός φοιτητής ιατρικής, σε προσωρινή άδεια από τις σπουδές του, τρέχει να προλάβει ένα τρένο. Οι τρεις διαφορετικές εκδοχές αυτής της προσπάθειας θα οδηγήσουν σε τρεις διαφορετικές εκβάσεις της ζωής του.

Στο πρώτο από τα δύο επεισόδια του θρυλικού τηλεοπτικού Δεκαλόγου που έγιναν μεγάλου μήκους ταινίες, ο Κριστόφ Κισλόφσκι εκτοξεύει έναν καταιγιστικό κινηματογραφικό κόλαφο κατά της θανατικής ποινής. — Ο Γιάτσεκ είναι ένας 20χρονος που δεν βρίσκει κανένα νόημα στη ζωή. Περιπλανιέται στην πόλη με τη σκέψη να σκοτώσει κάποιον. Ο Μάριαν, ένας δύσθυμος μεσήλικας οδηγός ταξί, γίνεται τελικά το τυχαίο θύμα του. Ο νέος ζητά από τον ταξιτζή να τον πάει σε μια απομονωμένη τοποθεσία, όπου και δολοφονεί τελικά τον οδηγό εν ψυχρώ. — Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Καννών | 1988 Βραβείο FIPRESCI | Φεστιβάλ Καννών | 1988 Βραβείο Επιτροπής | Φεστιβάλ Καννών | 1988

Βγαλμένη από το ταραχώδες πολιτικό σκηνικό της Πολωνίας τη δεκαετία του 70, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του Κισλόφσκι μαρτυρά την ενασχόληση του δημιουργού με το ντοκιμαντέρ στην αποτύπωση μιας καλειδοσκοπικής πραγματικότητας. — Ένας άνδρας αναλαμβάνει τη διέυθυνση ενός εργοστασίου χημικών σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Πολωνίας κι έρχεται αντιμέτωπος με τα κομματικά και τοπικά συμφέροντα των παραγόντων της περιοχής, αλλά και με τα τραύματα του δικού του παρελθόντος εκεί.

Στο δεύτερο μέρος της εμβληματικής Τριλογίας των Χρωμάτων, ο Κισλόφσκι, πιο ανάλαφρος και σατιρικός από ποτέ, διασκεδάζει σαρδόνια με την έννοια της ισότητας στον έρωτα και σε μια Ευρώπη των δύο ταχυτήτων, χωρίς να ξεχνά τον λυρισμό του μοναδικού σινεμά του. — Ένας Πολωνός κομμωτής στο Παρίσι, που τον χωρίζει η Γαλλίδα γυναίκα του, περιπλανιέται άστεγος στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας μέχρι τη στιγμή που η γνωριμία με έναν μυστηριώδη συμπατριώτη του θα τον μεταπείσει να επιστρέψει στην Πολωνία και να επιστρατεύσει κάθε μέσο προκειμένου να ξανακερδίσει τον έρωτα της ζωής του. — Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Βερολίνου | 1994 Βραβείο Σκηνοθεσίας | Φεστιβάλ Βερολίνου | 1994

Η ταινία που έμελλε να είναι το επιστέγασμα της κοσμοθεωρίας του Κισλόφσκι, αλλά και το κύκνειο άσμα του, είναι ένας ύμνος στην αδελφοσύνη και σε όλα αυτά που με ανεξήγητο και σχεδόν μαγικό τρόπο μπορούν να ενώσουν ζωές και πεπρωμένα. — Ένα φωτομοντέλο στη Ζυρίχη γνωρίζεται με έναν μοναχικό συνταξιούχο δικαστή που περνά τις ώρες του κατασκοπεύοντας τα τηλεφωνήματα των γειτόνων του, στην τελευταία από τις 3 ταινίες της Τριλογίας των Χρωμάτων του Κισλόφσκι. — Υποψηφιότητα Καλύτερης Σκηνοθεσίας | Όσκαρ | 1995 Υποψηφιότητα Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου | Όσκαρ | 1995 Υποψηφιότητα Καλύτερης Φωτογραφίας | Όσκαρ | 1995 Συμμετοχή στο Επίσημο Διαγωνιστικό | Φεστιβάλ Καννών | 1994

Στην πιο αφαιρετική, ποιητική και μυσταγωγική ταινία του, ο Κισλόφσκι δημιουργεί ένα αριστουργηματικό ποίημα-γρίφο και μια μεγαλειώδη οπτικοακουστική σύνθεση για την τέχνη, τη μοίρα και τη δυϊκότητα της ύπαρξης. — Δύο γυναίκες που έχουν το ίδιο όνομα, το ίδιο πρόσωπο και τα ίδια χαρακτηριστικά ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά η μία από την άλλη. Με το ίδιο πάθος για τη μουσική και το ίδιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, οι ζωές τους ενώνονται απροσδόκητα και μεταφυσικά. — Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού (Ιρέν Γιακόμπ) | Φεστιβάλ Καννών | 1991 Βραβείο FIPRESCI | Φεστιβάλ Καννών | 1991 Βραβείο Επιτροπής | Φεστιβάλ Καννών | 1991

Η ενασχόληση με την Τέχνη ως παράγοντας προσωπικής και πολιτικής αφύπνισης, αλλά και ως πράξη αντίστασης σε ένα καταπιεστικό περιβάλλον στην ταινία με την οποία ο Κισλόφσκι έδωσε τα πρώτα ψήγματα του μετέπειτα ποιητικού σινεμά του. — Ένας άνδρας αγοράζει μια κάμερα 8mm για να κινηματογραφήσει τα πρώτα χρόνια του παιδιού του και την οικογενειακή του ζωή. Όμως σιγά-σιγά εθίζεται στο καινούριο μέσο, το οποίο τον συναρπάζει και τον απορροφά όλο και περισσότερο. — Βραβείο Interfilm | Φεστιβάλ Βερολίνου | 1980 Βραβείο Καλύτερης Ταινίας | Φεστιβάλ Μόσχας | 1979 Βραβείο Καλύτερης Ταινίας | Φεστιβάλ Σικάγο | 1980

Στο δεύτερο από τα επεισόδια του θρυλικού τηλεοπτικού Δεκαλόγου που έγιναν μεγάλου μήκους ταινίες, ο Κριστόφ Κισλόφσκι συνθέτει έναν πανέμορφο ύμνο για το πέρασμα στην ωριμότητα και τον ανολοκλήρωτο έρωτα. — Ένας 19χρονος ταχυδρομικός νιώθει να αποκτά νόημα η ζωή του όταν αρχίζει να παρακολουθεί με το τηλεσκόπιό του το διαμέρισμα μιας όμορφης γειτόνισσας, χωρίς όμως ποτέ να τολμά να της εξομολογηθεί τον έρωτά του. — Βραβείο OCIC | Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν | 1988 Ειδικό Βραβείο Επιτροπής | Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν | 1988 Βραβείο Κοινού | Φεστιβάλ Σάο Πάολο | 1989

Στην πρώτη του συνεργασία με τον σεναριογράφο Πισιέβιτς και τον συνθέτη Ζμπίγκνιου Πράισνερ, ο Κισλόφσκι ξεδιπλώνει για πρώτη φορά τις θεματικές που έμελλαν να καθορίσουν το μετέπειτα έργο του: την απώλεια, το θάνατο και τη δίχως τέλος αναζήτηση νοήματος στις ατέρμονες απιθανότητες της ζωής. — Ένας νεκρός δικηγόρος παρακολουθεί από το επέκεινα τη ζωή της γυναίκας και του γιού του, αλλά και την πορεία της υπόθεσης ενός πολιτικού κρατουμένου, την οποία έχει αναλάβει ένας πιο πραγματιστής συνάδελφός του.

Το πρώτο μέρος της Τριλογίας των Χρωμάτων είναι αφιερωμένο στην ελευθερία, βουτηγμένο σε ένα μπλε μεταφυσικό φως που λούζει το πρόσωπο της Ζιλιέτ Μπινός και δομημένο σαν μια λυτρωτική κι απελευθερωτική πορεία από το πένθος και την εσωστρέφεια στη δημιουργία και την αυτοπραγμάτωση. — Μετά το θάνατο του συζύγου και του παιδιού της σε αυτοκινητικό δυστύχημα, μια γυναίκα προσπαθεί να ξεπεράσει το αρχικό σοκ και αποφασίζει να διεκδικήσει την ελευθερία της και να ξεκινήσει μια νέα ζωή. — Χρυσός Λέοντας | Φεστιβάλ Βενετίας | 1993 Βραβείο Golden Osella | Φεστιβάλ Βενετίας | 1993 Βραβείο OCIC | Φεστιβάλ Βενετίας | 1993