Σταύρος Ψυλλάκης

Η Ολυμπία είναι τριών μηνών έγκυος όταν ο καρκίνος της χτυπά την πόρτα. Στο δίλημμα "ποιος έχει προτεραιότητα να σωθεί, εκείνη ή το έμβρυο;", η απάντηση είναι "και οι δύο". Ένα ακόμα συγκλονιστικό δείγμα του ανθρωποκεντρικού σινεμά του Σταύρου Ψυλλάκη, βραβείο κοινού στο 17ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. — Η Ολυμπία, στα 33 της χρόνια και ήδη τριών μηνών έγκυος, μαθαίνει πως έχει καρκίνο στον πνεύμονα. Μετά από πολλές αμφιταλαντεύσεις, θα κρατηθεί το έμβρυο και θα γεννηθεί ένα υγιέστατο μωρό. Τέσσερις μήνες μετά τον τοκετό και ενώ ο καρκίνος καλπάζει, με πρωτοβουλία του γιατρού της, ο Ψυλλάκης και οι συνεργάτες του θα μείνουν για τέσσερις μέρες κοντά στη λεχώνα και την οικογένεια της, καταγράφοντας ό,τι μπορούν και ό,τι η κατάσταση επιτρέπει. — Βραβείο Κοινού | Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης | 2015

Ο Σταύρος Ψυλλάκης ("Άλλος Δρόμος δεν Υπήρχε") σε ένα ακόμα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ. Πώς είναι να συμβιώνεις με τον καρκίνο, μια «εμπειρία αυτογνωσίας σε ένα υποθηκευμένο μέλλον»; Το νοσοκομείο Μεταξά, οι γιατροί και το προσωπικό του μας καθοδηγούν σε ένα μοναδικό κινηματογραφικό ταξίδι ζωής. — Με αφετηρία γιατρούς και προσωπικό του αντικαρκινικού νοσοκομείου Μεταξά που πάσχουν οι ίδιοι από καρκίνο, παρακολουθούμε αυτήν την ξεχωριστή ομάδα ασθενών καθώς συνεχίζουν να εργάζονται στο νοσοκομείο. Από το σοκ της πρώτης φοράς που το ακούει κάποιος, έως την εμπειρία του «... έμαθα να ακούω το χρόνο», ο καρκίνος από απειλή θανάτου γίνεται δάσκαλος ζωής γι’ αυτούς τους ανθρώπους, όχι μόνο προσθέτοντας χρόνια στη ζωή τους, αλλά και προσθέτοντας Ζωή στα χρόνια τους. — Βραβείο Δεύτερης Καλύτερης Ταινίας | Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας | 2012

Αλησμόνητο ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη, το πρώτο χρονικά που τιμήθηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, το οποίο αντλεί έμπνευση μέσα από μια θλιβερή ιστορία-απομεινάρι του εμφύλιου σπαραγμού που την μετατρέπει σε ένα μνημείο ανθρωπιάς μέσα από τις αναμνήσεις των ηρώων του. — Στη Κρήτη, ένα τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού επιβίωσε, ακόμα και όταν ο Εμφύλιος τέλειωσε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Οι αντάρτες αυτοί, παράνομοι και επικηρυγμένοι, κρύβονταν για 14 περίπου χρόνια στο Ν. Χανίων, ανασυγκροτώντας τις παράνομες οργανώσεις. Οι τρεις ζουν και αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ. "Πρωταγωνιστές" και "αφανείς" αυτής της ιστορίας, πέρα από ιδεολογίες, ενσαρκώνουν κάτι σημαντικό: βαθιά προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο και στην αξιοπρέπειά του. — Βραβείο Ίρις Ντοκιμαντέρ | Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου | 2010\r\nΒραβείο Καλύτερης Ταινίας | Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας | 2009 Βραβείο Κοινού | Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λευκωσίας | 2009

«Άμα δεν έχεις φτερά να πετάξεις, πώς θα πετάξεις;», μονολογεί κάποια στιγμή μία από τις πρωταγωνίστριες ενός ακόμα ανεκτίμητου φιλμ του Σταύρου Ψυλλάκη. Ιστορίες Ρομά, ιστορίες ανθρώπων που ζουν, ονειρεύονται και ελπίζουν. Όταν το σινεμά κοιτά βαθιά στα μάτια τους ανθρώπους-ήρωές του. — Η Αθανασία, ο Θόδωρος, ο Γιώργος, η Χρυσούλα ζουν και κινούνται στο Ζεφύρι, στο Μενίδι και στην ευρύτερη περιοχή. Δεν μένουν πια σε τσαντίρια και καταυλισμούς, αλλά σε ένα σύγχρονο αστικό περιβάλλον. Τα παιδιά και τα εγγόνια τους προσπαθούν να μάθουν λίγα γράμματα. Μέσα από μικρές ιστορίες που μας αφηγούνται, ξεδιπλώνει σιγά-σιγά ο καθένας τη δική του, ιδιαίτερη προσωπικότητα. Γίνονται πρόσωπα με όνειρα, ελπίδες και απογοητεύσεις, αλλά και με μια καταγωγή που έχει ιδιαίτερο βάρος. — 2o Βραβείο Κοινωνικού-Πολιτικού Ντοκιμαντέρ | Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλόριζου | 2017 Βραβείο Καλύτερης Ταινίας | Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Ιεράπετρας | 2016

Με βάση το αδημοσίευτο υλικό που γυρίστηκε το 2007 στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ «Άλλος Δρόμος Δεν Υπήρχε», ο σπουδαίος Σταύρος Ψυλλάκης μετατρέπει μια προσωπική εξομολόγηση σε ένα δοκίμιο πάνω στην ιστορική μνήμη και στην αξία του αγώνα. — Ο Γιάννης Λιονάκης, 87 χρονών, διωκόμενος και επικηρυγμένος αντάρτης, σ’ ένα ταξίδι αποχαιρετισμού στον τόπο που καθόρισε τη ζωή του, μας αφηγείται μια απίστευτη προσπάθεια επιβίωσης, 14 χρόνων (1948-1962), που ξεκινάει με το τέλος του Εμφυλίου στην Κρήτη. Κορμός της ταινίας είναι αδημοσίευτο υλικό που γυρίστηκε το 2007 στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ «Άλλος Δρόμος Δεν Υπήρχε».

Οι καρκίνοι που καταδυναστεύουν τη ζωή μας, αυτά που χάσαμε, που ξεχάσαμε ή που νιώθουμε ανήμποροι πια να γευτούμε, σε μια καθημερινότητα που μας συνθλίβει κι εμείς άκριτα αποδεχόμαστε. Ο Σταύρος Ψυλλάκης αντιμετωπίζει τον Αλέκο Ζούκα σαν λογοτεχνικό “ήρωα” σε μια ελεγεία στη φιλία. — Ο Αλέκος Ζούκας είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα αγαπητός, γλεντζές και ταυτόχρονα βαθιά σκεπτόμενος και στοχαστικός. Ένας άνθρωπος που δύσκολα τον ξεχνάς αν τον γνωρίσεις. Στην ταινία, τα ταξίδια του σκηνοθέτη με τον Αλέκο Ζούκα και τους φίλους του στην Πυρσόγιαννη εναλλάσσονται με τις εκμυστηρεύσεις του Αλέκου για την εμπειρία του με τον καρκίνο. Ένα εγκώμιο στη φιλία από έναν άγγελο αμαρτωλό. — Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ | Φεστιβάλ Χανίων | 2021 Βραβείο Σκηνοθεσίας | Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας | 2021

Το πρώτο φιλμ της σημαντικής τριλογίας «Ωδές στην Ύπαρξη» του Σταύρου Ψυλλάκη. Ξεκινώντας από παιδικά και νεανικά βιώματα, εμπειρίες και ανησυχίες του συγγραφέα παρακολουθούμε τον τιτάνιο υπαρξιακό αγώνα, σε ένα άκρως διεισδυτικό πορτρέτο που ξεφεύγει από τα στενά βιογραφικά όρια. — Ο Γιώργος Μανιάτης (1939-2018) λεγεωνάριος στην Αλγερία στα 18 του, συγγραφέας και μουσικός στη συνέχεια, ορίζει τον εαυτό του ως “δημόσιο κίνδυνο”. Η ταινία αναζητά την περιπέτεια της ψυχής του, μιας συνείδησης σε διαρκή εγρήγορση, εμπρηστικής και αυτοπυρπολούμενης. — 2ο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας | Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας | 2019