Θλιμμένη Τζάσμιν

Μιζερια και αθλιοτητα. Αυτα τα συναισθηματα μενουν στο τελος. Οποιος θελει να νιωθει ετσι ας την δει

Θα είχε ενδιαφέρον να συγκρίνει κανείς το Streetcar named desire του Kazan με το Blue Jasmine του Allen. 60 χρόνια μετά το πρώτο film adaptation του έργου του T. Williams, πολλά έχουνε αλλάξει στην κατανόηση μας περί ψυχικής υγείας....Η ρομαντικοποίηση της καταστάσεως της Blanche (απόμακρη και θεατρική) θα αντικατασταθεί με την γνώριμη και οικεία πραγματικότητα της Jasmine. H απίστευτη ερμηνεία της Blanchett όπου σου επιτρέπει να παρατηρήσεις καρέ καρέ την αργή και σταθερή επιδείνωση της υγείας της Jasmine σε ανατριχιάζει.

Καλό δράμα. Όχι όμως κωμωδία.

Απεχθάνομαι τον σκηνοθέτη για ευνόητους λόγους, Έχει κάνει όμως κάποιες καλές ταινίες. Αυτή ίσως η τελευταία του. Είναι ένα θλιβερό δράμα με μια πλούσια που ζει εκτός πραγματικότητας και όταν η ψευδαίσθηση της ζωής της καταστρέφεται, εκείνη καταρρέει. Δεν ξέρω γιατί θεωρείται αστείο να βλέπεις μια γυναίκα να καταρρέει ψυχολογικά.

Despair Despair Despair

When neurosis becomes a lifestyle, and falling apart everything you build becomes comedy. Gotta love Woody Allen.

Μια Κειτ εξαιρετικη στον ρολο της ιδιας της ματαιοδοξίας και του Γουντιααλλενικου νευρωτισμου οταν χανει τον κοσμο κατω απο της ποδια της που με λύσσα θελει να αγκιστρωθεί αν και εχει εκλάμψεις συνειδητοποίησης του ποσο ψευτικος ειναι, αλλα το ego της δεν την αφηνει ειτε στην αρχη βαζοντας..το κεφαλι στην αμμο για να μην δει την αληθεια, ειτε αργοτερα λεγοντας ψέμματα για να γραπωθει απο εναν αλλο πλαστό κόσμο. Ακόμη και η εικονα δυο ανθρωπων να χαιρονται με τα απλά, της προκαλεί τετοια αρνηση ωστε ο μονολογος στο παγκακι ειναι ασφαλεστερη διεξοδος απο το να αποδεχτεί το κατι..λιγότερο.. απο την πλαστή πολυτέλεια..

Cate Blanchett !

Αξίζει να τη δεις για την ερμηνεία της Cate Blanchett! Κατά τα άλλα Woody Allen..

δυνατό

ρεσιτάλ ηθοποιίας μεστό σενάριο αληθοφανέστατο

Μπλάνσετ & Γούντυ στα τοπ τους και ωραίο σάουντρακ

Η οσκαρική ερμηνεία της Mπλανσετ σώζει την κατά τα άλλα άνοστη ταινάι που αξιποιεί τα κλεισέ του woody Allen που από αυτή την ταινία και έπειτα επαναλαμβάνονται σε εκνευριστικό βαθμό. Άμα το εστιάσει κανείς ψυχαναλυτικά, η ταινία έχει κάποιο ενδιαφέρον, αλλίως η θεματική μοίαζει να πραγματεύεται ζητήματα πολυτελείας για ξεπεσμένους οικονομικά αστούς (βεβαία και αυτή η οπτική υπεραπλουστευτική αδικεί την ταινία).

Ως άλλο Λεωφορείον ο Πόθος

Ο Γούντι Άλλεν αποπειράται τη δική του εκδοχή της βίαιης αντιπαράθεσης μεταξύ Μπλανς Ντυμπουά και Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Η ηρωίδα του, η Τζάσμιν, νευρωτικοί, όπως η πλειοψηφία των πρωταγωνιστών του, έχει την ύστατη ευκαιρία να γνωρίσει την αγάπη ενός πλούσιου και να ανέλθει κοινωνικά. Ωστόσο, το παρελθόν δε θα την αφήσει ήσυχη όπου κι αν κοιτάξει. Με ιδιαίτερο χιούμορ κι έξυπνο σενάριο, βλέπεται ευχάριστα παρ' όλο που δεν είναι από τις καλύτερες ταινίες του συγκεκριμένου σκηνοθέτη.

Αμερικανιά

Τα δύο αστέρια μόνο για την Kate Blanchet που είναι ΠΟΛΥ Καλή

Αξιόλογη γιά Αμερικανούς και άλλους που ζουν σε άλλο πλανήτη.