Γκλόρια Μούντι

Φοβερή προσπάθεια και καλή ταινία για την εποχή της.

Αν αφαιρέσεις το ιστορικό πλαίσιο και την γνώση για τις τεχνικές δυνατότητες της εποχής που γυρίστηκε, όπως και την πρωτοτυπία της για το 76', είναι μία πολύ μέτρια ταινία στην καλύτερη. 50 χρόνια μετά την δημιουργία της δεν είναι εύκολο να τα λάβεις υπ' όψιν, όπως και τα περιθώρια μίας προσωπικής παραγωγής και όχι στούντιο. Μπορεί 4, ίσως και 5 αστέρια όταν βγήκε, αλλά τώρα, όσο διαχρονικό και αν μπορεί να είναι το μήνυμά της, έχει αλλάξει τόσο πολύ το ανθρώπινο περιβάλλον, συν τοις άλλοις, που που την καθιστά αλλόκοτη και βαρετή (πλην των σοκαριστικών σκηνών).

Με όχημα την φιλοσοφική προέκταση του πόνου, σε όλες του τις εκφάνσεις, ο Παπατάκης εξερευνά το αχανές ιδεολογικό τοπίο μια εποχής έντονων πολιτικών ζυμώσεων, διανοητικών οραμάτων και διαψευμένων ουτοπιών. Η Galai ένας σαρκωμένος Λόγος που καθαίρει σώμα και ψυχή, μέσα απο την ταραγμένη της ύπαρξη, εξετάζει για άλλη μια φορά το παράφορο δίπολο εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, φτάνοντας στην αποδόμηση του κόσμου του θεάματος, άλλα και κάθε είδους προσωπείου, με την τέχνη ως την μόνη διέξοδο, μέσα απο κάθε φαύλο κύκλο.