Σπιρτόκουτο

θέλω να φάω ένα κουτί halls κι άλλο ένα κουτί strepsils μετά από αυτήν την ταινία

RAWWWWWR

Καλέ φέρτε λίγο τσαγάκι!

Καλά μπορεί να γελάμε εμείς, γιατί μας φαίνεται αλλόκοτο, αλλά δεν θα μπορούσε να επιλεχθεί καλύτερος τρόπος να απεικονίσεις την πίεση, το στρες και την βία της κοινωνίας γενικά. Αριστούργημα πραγματικά, έπαιζαν και καταπληκτικά όλοι, είχε και τρελά καλή ροή. Είχε όλο τόσο ενδιαφέρον και ήταν πολύ αυθεντικό, χωρίς ωραιοποιήσεις. Ωμά, βίαια και έξω από τα δόντια

Ξαναβλέποντάς το μετά από 25 περίπου χρόνια με αμείωτο ενδιαφέρον και συγκίνηση. Ταινιάρα!

Μετά από αυτό, θέλω άμεσα παυσίπονο

Καλτ αριστούργημα

Χαρακτηριστική περίπτωση love or hate ταινίες. Περίμενα να δω είτε βαθμολογήσεις με πέντε αστέρια είτε με ένα, δεν μπορεί να υπάρχει ενδιάμεσο. Το «Σπιρτόκουτο» είτε το λατρεύεις γι' αυτό που είναι είτε το απεχθάνεσαι και το σταματάς στο πρώτο δεκάλεπτο. Ωμός ρεαλισμός και αυθεντικές ερμηνείες.

τι πάθανε;

τι πάθανε ρε γαμώτο τι πάθανε; τι πάθανε ρε μαλάκα;

Οικονομικής ένα στυλ από μόνος του

Σκληρός ρεαλισμός και ταινία σταθμός που αξίζει να δεις αν σε ενδιαφέρει το είδος,κ πολύ αλήθεια της ελληνικής πραγματικότητας δοσμένο με επανάληψη κ μοτίβα αλλά το δίνει ωμα

Τόση φωνή έχω να ακούσω από οικογενειακό τραπέζι στο πατρικό μου.

ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΠΕΙΣ?

Τι θα κανεις με τη Λίντα, Βαγγέλη; Ατάκες φωτιά, παροξυσμός, σε μίζερο διαμέρισμα Δυτικής Αττικής. ΤΑΙΝΙΑΡΑ -ΣΤΑΘΜΟΣ!!! Μπορω να γράφω αιώνες για αυτό το έπος. Σκληρή γλώσσα, επαναλήψεις φρασεων, όπως συνηθίζουν οι άνθρωποι χωρίς μόρφωση. Οικονομίδης ατελείωτος.

Έχει αναχθεί στο επίπεδο του θρύλου

Νομίζω ότι η εν λόγω ταινία δεν μπορεί να βαθμολογηθεί με κάτι λιγότερο από 5 αστέρια, έχοντας πλέον αποκτήσει πραγματικά θρυλικό status. Δεν είναι και η πιο εύκολη ταινία να παρακολουθήσει κανείς, παρόλα αυτά δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου πάνω από τη δυστυχία και τη νεοελληνική μιζέρια που τόσο καλά αποτυπώνει, αν και σαφώς με κάποια επιτηδευμένη υπερβολή - η οποία ωστόσο ανεβάζει το τελικό αποτέλεσμα.

Υστερία non-stop

Πέρα του - γνωστού για τον Οικονομίδη - λεκτικού οχετού με τον οποίο μιλούν οι ήρωες των ταινιών του, δεν υπάρχει ούτε διάστημα 10 δευτερολέπτων που να μην ουρλιάζουν. Μπορεί κάποιος να δεχθεί τη γλώσσα αυτή που αντιπροσωπεύει συγκεκριμένους ανθρώπους και κοινωνικές ομάδες, αλλά δεν υπάρχει πιο ενοχλητικό από μια ταινία στην οποία ακούγονται οι πρωταγωνιστές να ουρλιάζουν ακατάπαυστα χωρίς προφανή λόγο, χωρίς να εξυπηρετεί σε τίποτε την πλοκή (εάν υπάρχει).

Ελλάδα 0.2

Δεν υπάρχουν λόγια για μια από τις πιο επίκαιρες, καταιγιστικές, ρεαλιστικές & μινιμαλιστικές ταινίες που έχουν φτιαχτεί ποτέ από Έλληνα σκηνοθέτη. Επακριβής αναπαράσταση της προβληματικής ελληνικής κουλτούρας & της αγίας ελληνικής οικογένειας του παρελθόντος, του παρόντος & δυστυχώς μάλλον και του μέλλοντος. Γροθιά στο στομάχι και δύσκολο να την δεις δεύτερη φορά, όπως και το Requiem For A Dream. Καλή απόλαυση. Οικονομίδη ξεφτίλισε μας. Μας αξίζει.

Aξίζει να το δεις x 1000

Τεράστια επιτυχία, θα σε κρατήσει καρφωμένο στην οθόνη μέχρι να δακρύσουν τα μάτια σου, δεν θα πάρεις ανάσα. Ένα σενάριο με καταιγιστική εξέλιξη που έτσι απλά παρουσιάζει τα πράγματα έτσι όπως είναι χωρίς πολύπλοκες έννοιες και ανατροπές.

σημείο κινηματογραφικής αναφοράς σύγχρονου ελληνικού ρεαλιστικού σινεμά

υπάρχει ελληνικός κινηματογράφος πριν και μετά από αυτήν. Ο Οικονομίδης ξεδιπλώνει το ταλέντο του μέσω της πρωτότυπης, χαμηλού προϋπολογισμού, σκληρής κινηματογραφικής του γλώσσας, η οποία θα παραμένει πάντα επίκαιρη καθώς κοιτάζει την ελληνική κοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο και εκθέτει την παθογένεια, την πατριαρχία και την υπαρξιακή αγωνία της.