Η Πολίν στην Πλαζ

Το καλοκαίρι κάποτε...

1983, το καλοκαίρι όπως ήταν και όπως οι νέες γενιές δεν το προλάβαμε...Όλα ήσυχα, απλά, άνετα, χωρίς φλυαρίες... Με υποκρισία βέβαια στις ανθρώπινες σχέσεις και στους δήθεν καλοκαιρινούς έρωτες αλλά πιο ανάλαφρη και λιγότερο πονηρή. Προσβάλλει αλλά δε χυδαιολογεί, δε βγαίνει από πάνω. Από την οπτική της Πολίν που είναι και το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας (αν και κάποιος με άλλο τίτλο δεν θα το καταλάβαινε) αυτή η υποκρισία των ενηλίκων όχι μόνο καταπιέζει αλλά την οδηγεί να την κλωτσά όπως κλώτσησε τον Ανρί, τον μέτρ της ερωτικής υποκρισίας, στο τέλος της ταινίας, όπου και η ίδια υποκρίνεται στη Μαριόν - καλόπιστα όμως - για να συνεχίσει την πορεία της στον κόσμο των ενηλίκων... Σήμερα το καλοκαίρι με τη βιομηχανοποίησή του και την τουριστικοποίησή του προβάλλει τον καλοκαιρινό έρωτα και το καλοκαιρινό ερωτικό παιχνίδι ως αντανάκλαση του τότε, μόνο που πλέον δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα...

εξαιρετικά ανάλαφρο

Καλοκαίρι για πάντα

Σεμινάριο ανάλυσης τβ ερωτικών σχέσεων

Από τις αγαπημένες μου ταινίες από τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Δίνει απάντηση, υπό την σκοπιά του σκηνοθέτη φυσικά, σε πολλά ερωτήματα που έχουν απασχολήσει όλους μας. "Παίζει ρόλο το μυστήριο στον έρωτα;" "Μπορεί η προβλεψιμότητα να σκοτώσει τον ρομαντισμό;" "Καταπιέζει η τελειότητα;" Ωραίο και ανάλαφρο θερινό σκηνικό που μας δίνει μια ανέμελη θεώρηση των παραπάνω διλημάτων, χωρίς να ψυχοπλακώνει τον θεατή. Δείτε τη το καλοκαίρι, κατά προτίμηση σε κάποιο θερινό σινεμά με ρομαντική παρέα.

καλοκαιρινα χαζογκομενικα

Νοσταλγική αθωότητα

Μια απολύτως νοσταλγική ματιά στα καλοκαίρια μας και στους έρωτες της δεκαετίας του 1980, όταν όλα ήταν πιό απλά και αθώα. Η ταινία είναι λουσμένη απο ένα λυρικό φως εκείνων των θερινών μηνών και το σενάριο θα μπορούσε να είναι θεατρικό.

Κακός γαλλικός κινηματογράφος επιφάνεια με μια σεξουαλικότητα που δεν πείθει. Δεν σε εμπλέκει σαν σενάριο ούτε σαν λόγος. Η μικρή είναι το σημαντικότερο πρόσωπο