Η Ψυχή στο Στόμα

Περιττές εσχρολογίες!!

Με θύμωσε

Το στρες παγώνει

Άρτια ταινία πραγματικά, ιδιαίτερη εικόνα, φυσικό παίξιμο... αυτή τη βία όμως στον λόγο δεν μπορώ να την παρακολουθήσω με ευχαρίστηση ή κατανόηση. 20 χρονών ταινία και μάλλον όντως οι εποχές έχουν αλλάξει, πλέον κανείς δεν τολμά να εκφραστεί τόσο βίαια και δεν είμαι σίγουρη εάν αυτό με γοητεύει ή με τρομάζει. Γουστάρω όλη την ματιά του σκηνοθέτη, και αυτό που με σοκάρει στην θεματολογία του είναι ότι σχεδόν πάντα οι ήρωες κάθονται και τρώνε στην μάπα την βία χωρίς άμεσες αντιδράσεις. Το μπαμ τους βέβαια είναι πιο βίαιο.. Πολύ ιδιαίτερος χαρακτήρας ο Τάκης.

ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ

Αν για κάτι αξίζζει το έργο είναι για τις σιωπές του και για το βλέμμα του Ε. Λίτση Σκηνοθετικά, ένα σπλάτερ ψυχολογικής βίας με αναμενόμενο τέλος.

Είναι η μοναδική ελληνική ταινία με καλλιτεχνικό λόγο ύπαρξης...

Μάλλον η αγαπημένη μου του Οικονομίδη

Αποτυπώνει τόσο καλά την υπομονή της λεκτικής και ψυχολογικής βίας από τον Ερρίκο Λίτση. Ένα κοινωνικό περιβάλλον που ξέρει τόσο καλά να ασκεί εξουσία πάνω σου.

Στις μέτριες του Τζων

Τα ντουί ρε μλκ!!!

Ζούμε εις μία κοινωνία. 5/5

για μενα ο Οικονομιδης ειναι η μεγαλη εκπληξη! Μεγαλος κινηματογραφος. Αληθινη τέχνη με τα πιο απλα υλικά

Αρκετά βαρετή

Από τις πιο αδύναμες προσπάθεις του Οικονομίδη.Μονότονοι διάλογοι χωρίς ουσία που θάβουν τις καλές ερμηνείες, με τις γνωστές εμμονές του σκηνοθέτη να επαναλαμβάνουν δέκα φορές την ίδια φράση σε μια σκηνή οι πρωταγωνιστές να μην προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην ατμόσφαιρα. Μοιάζει αρκετά στο Σπιρτόκουτο χωρίς όμως να μπορεί να συγκριθεί το βάθος της ιστορίας και η αναπαράσταση της ασφυκτικής για τον πρωταγωνιστή ατμόσφαιρα.