Η Γεύση του Κερασιού

ΠΟΛΥ ΒΑΘΥ ΝΟΗΜΑ

Όποιος έχει περάσει " μακρόσυρτα" βιώματα πόνου (ψυχικού) στην πορεία της ζωής του καταλαβαίνει τον πρωταγωνιστή. Πολύ βαθύ.

Η αξία της λιτότητας στην τέχνη

Ο τρόπος που κινηματογραφεί,το σκηνικό και ο συμβολισμός του,τα βλέμματα των ηθοποιών που πάνω τους δομείται το έγο,η λιτότητα,η φιλοσοφική προσέγγιση που δεν είναι στείρα,δίνουν στο έργο τον χαρακτήρα ενός κομψοτεχνήματος

Υπέροχα απλή...

....βρίσκεται ανεπτυγμένη η πολυπλοκότητα όχι μόνο της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και της ίδιας της αναπαραγωγής της, μέσα από την τέχνη!

το καλύτερό του

υπαρξιακό, νοσταλγικό, όμορφο, ένα ταξίδι στην ομορφιά και το νόημα.

5 στα 5, 100 στα 100 κτλ κτλ

Όλες οι ταινίες που δεν παίρνουν θέση και δεν διδάσκουν, αλλά απλά δείχνουν, αξίζουν τουλάχιστον προσοχή. Η γεύση κερασιού ειναι μινιμαλιστιή και, κατά τη γνώμη μου, όχι αργή. Εχει χαρακτηριστικά εξαιρετικό ρυθμό, σαν να ακολουθεί έναν αληθινό άνθρωπό ένα απόγευμα στα περίχωρα της Τεχεράνης και όχι έναν ηθοποιό σε ταινία. Δεν υπάρχει λεπτό χωρίς αξία, ακόμα και αν οι διάλογοι είναι λίγοι, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια απ' την οθόνη. Η ταινία καταπιάνεται με το φιλοσοφικό ερώτημα της ζωής και του θανάτου και της, έστω θεωρητικής, διαπλοκής τους. Το τέλος της πρέπει να είναι απ τα πιο περίεργα και "δυσεξήγητα" στον παγκόσμιο κινηματογράφο κι ο καθένας απλώς προσπαθεί να δώσει ερμηνεία.

Φιλοσοφικός στοχασμός

Λιτό, φιλοσοφικό, ύμνος στη ζωή!

Μια πολυ ωραια κριτικη της ταινιας και ειδικα για το ιδιαιτερο τελος της, για οποιον ενδιαφερεται https://jonathanrosenbaum.net/2024/06/fill-in-the-blanks/ (στα αγγλικα προφανως)

Αναζητώντας τον λόγο να ζεις

Kiarostami strikes again, με μια ακόμη προβοκαρικη ταινία, με εσωστρεφή αναζήτηση ψυχής όλων των εμπλεκόμενων χαρακτήρων, αναζητώντας περισσότερο νόημα στην ιδέα του τι είναι ζωή. Μεγάλο μέρος της κινηματογράφησης ήταν καταπληκτικό, βλέποντας την πόλη από απόσταση και κοιτάζοντας τους σκονισμένους πρόποδες στα περίχωρα της Τεχεράνης. Είναι κάτι παραπάνω από ποιητικό να βλέπεις έναν άνθρωπο στο τέλος του σκοινιού του να ψάχνει στη σκόνη και τα πρόσωπα των φτωχών εργατών της Τεχεράνης για απαντήσεις για τη ζωή και το θάνατο. Η ταινία κορυφώνεται πολύ καλά, και τελικά όλοι βρίσκουμε τη δική μας γεύση κερασιού στην ταινία!

Συγκλονιστηκη

υπέροχη

ο Κιαροστάμι δεν απογοητεύει για άλλη μια φορά, μέσα απο τον φακό του, αναλογίζεσαι μέχρι που φτάνει η βοήθεια που μας δίνουν οι άνθρωποι και μέχρι πού βοηθάμε εμείς τους άλλους; η ταινία αμφιταλαντεύεται στην λεπτή αυτή γραμμή της ηθικής και της ανθρωπιά με ένα ιδιαίτερο σκηνικό που δεν αφήνει την προσοχή σου να αποσπαστεί...

Από τις ταινίες που σε αφήνουν άφωνο...

... όπως, π.χ., η "Persona" του Μπέργκμαν. Και που σε ακολουθούν για πάντα, προσκαλώντας σε να τις ξανασκεφτείς και να τις ξαναδείς.

Ελεύθερο προς ερμηνεία...

Φοβερός Κιαροστάμι, σε μια από τις καλύτερες ταινίες του, με το βαρύ θέμα της αυτοχειρίας να πλανάται πάνω από την χαρακτηριστική σκηνοθεσία. Το τέλος του, από την άλλη, μέχρι και σήμερα συζητείται και ερμηνεύεται, σε επίπεδο συμβολισμών...