Η Πέμπτη Σφραγίδα

Αριστούργημα

Άψογη σκηνοθεσία, από την αρχή ο Φάμπρι δημιουργεί θεατρικές σκηνές, εστιάζει όσο χρειάζεται, έχει ρυθμό που δεν κουράζει με αποφεύγοντας και τις μεγάλες και τις επιτηδευμένα αργές ταχύτητες. Εξαιρετικοί ηθοποιοί και ένα σενάριο που συνδυάζει υποδειγματικά υπαρξιακά ερωτήματα, ιστορικές και πολιτικές αναφορές καθοριστικές και στη σημερινή εποχή. "Υποτιμημένη" ταινία, όχι ως προς τις κριτικές της (είναι πολύ καλές και το αξίζεικ με το παραπάνω) αλλά ως προς το πόσο γνωστή είναι.

Απίστευτη ταινία

Με λίγα λόγια, εκθειάζει την πίστη στα ιδανικά μέχρι και την ύστατη στιγμή. Αν και ακούγεται γραφικό αλλά όντως λείπουν ταινίες σαν και αυτή σήμερα.

Καφκικό υπαρξιακό έπος

Πραγματεία πάνω στο φόβο που γεννάει η δύναμη του καθεστώτος. Σπουδαίο σενάριο και ηθοποιίες.

Ταινία Must See!

Απίστευτο!!!

Μαγεμένος από το νόημα, τέλειο στήσιμο ρόλων.

Αριστούργημα!!!!!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ!!!!

Ταινία που σου μένει αξέχαστη!

Πολλά νοήματα

Αν και στην αρχή είναι λίγο αργό, στο τέλος σε συναρπάζει. Πολλοί καλοί διάλογοι και ερμηνείες.

Κατατίκι ή Τζούτζου;

Ένα ερώτημα, αντίστοιχο του λύκος ή πρόβατο, που με κέντρισε όταν πρωτόδα την ταινία, αρχές τρίτης λυκείου, το 1978. Ξαναβλέποντάς την τώρα, αναγνωρίζω πια τις μπρεχτικές επιρροές που μεταμορφώνουν τον μανιχαϊσμό του διλήμματος σε μια πολύ πιο περίπλοκη προβληματική, καθώς το ιστορικό πλαίσιο φέρνει τους ήρωές της, όχι σε κάποια άλλη ζωή αλλά το επόμενο κιόλας βράδυ, αντιμέτωπους με «το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι» -και τότε οι αντιδράσεις μπορεί να είναι απρόσμενες. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά από το άχρονο, εξαίσιο ως στήσιμο αλλά πλήρως μανιχαϊστικό, «Dogville», του οποίου η θεατρικότητα θα μπορούσε να κατάγεται από την ταινία του Fabri, η οποία πλέκει τις εκτενείς διαλογικές της σκηνές με έντονες κινήσεις της κάμερας και πορτραίτα που θυμίζουν Ρέμπραντ -μια επιρροή ίσως πιο σημαντική κι από τους εμβόλιμους πίνακες του Μπος που, υπό τον μεθυστικό ήχο ενός μηχανικού βαλς, κατατρύχουν τον νου όσων προσπαθούν να αποφύγουν τις θανατερές δαγκάνες μιας ταραγμένης εποχής.

Masterpiece

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται

Στην σπουδαία αυτή ταινία -σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, ερμηνείες όλα άψογα- η στάση ζωής των ηρώων αποδεικνύεται ευθέως αντίστροφη τόσο με την εικόνα που μας δίνουν στο πρώτο μέρος του φιλμ, όσο και με τις "θεωρητικές" απαντήσεις τους στα μεγάλα ηθικά διλήμματα που τίθενται. Μέσα από τους διαλόγους και την πλοκή και με τον ζόφο του φασισμού στο φόντο, ο σκηνοθέτης "σκαλίζει" αριστοτεχικά την ανθρώπινη ψυχή, την συνείδηση και τον σκοπό της ζωής, που είναι και το τελικό ζητούμενο.

Οπωσδήποτε !!!

Μέσα από την ιστορία τεσσάρων ανδρών θέτει καίρια ηθικά και φιλοσοφικά ερωτήματα βυθίζεται στην ανθρώπινη ψυχή, εξερευνώντας τα όρια της ηθικής, της συνείδησης και της ελεύθερης βούλησης υπό συνθήκες ακραίας πίεσης. Η σκηνοθεσία του Φάμπρι είναι αριστοτεχνική. Χρησιμοποιεί έντονα κοντινά πλάνα, δημιουργώντας μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αντικατοπτρίζει την ψυχολογική πίεση των χαρακτήρων. Οι διάλογοι είναι κοφτεροί, γεμάτοι υπαρξιακές αγωνίες και πολιτικά υπονοούμενα, ενώ οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι συγκλονιστικές. Η ταινία δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά προκαλεί τον θεατή να αναλογιστεί τη δική του θέση απέναντι σε παρόμοια διλήμματα. Η "Πέμπτη Σφραγίδα" δεν είναι απλώς μια αντιπολεμική ταινία, αλλά μια βαθιά ανθρωπιστική σπουδή πάνω στην ευθραυστότητα της ηθικής και την αναζήτηση του νοήματος σε έναν κόσμο γεμάτο βία και αδικία.