Οι Δεσποινίδες του Ροσφόρ

Βαγγέλης Ανδρέογλου

Μέτρια στο σύνολο της, αναλώνεται σε τραγούδια συνέχεια,οι ηθοποιοί που παίζουν δεν λένε και κάτι και το σενάριο είναι αδύναμο

Οι θαλασσιές οι χάντρες

Μια φορά που ξένη ταινία μου θύμισε τις παλιές ελληνικές. Τα μιούζικαλ ειδικότερα. Τα χρώματα, η διάθεση, η παραγωγή των μουσικοχορευτικών σκηνών. Τώρα νιώθω πως ξέρω τι αντιγράφαμε όταν φτιάχναμε εκείνες τισ ταινίες. Τέλεια.

Μιας κάποιας εποχής και με σεξιστικά ξεπερασμένα πρότυπα

Ωραία η αισθητική, αλλά κινείται σε πολύ πρώτο επίπεδο όπου ο άνδρας ψάχνει την ιδανική γυναίκα. Φυσικά εκφράζει μια εποχή... Απλώς μένει εκεί. Ακούγονται και φαίνονται πολλά σεξιστικά πρότυπα της εποχής - όπως πραγματικά ήταν (Η Υβόν δουλεύει και ο παππούς φτιάχνει καραβάκια, έγκλημα "πάθους" του κύριου Κρεμιέ- "ε τί να γίνει μάλλον του έπαιρνε πολύ χρόνο!) ΣΟΚ!. Δε γίνεται να μην το δω με τη ματιά του σήμερα. Ωραία χορευτικά. Είναι σαφές ότι ο ελληνικός κιν/φος της εποχής επηρεάστηκε από αυτήν την ταινία (σκηνοθετικά, χρωματικά, θεματικά) και τα αντίστοιχα μιούζικαλ του αμερικάνικου κιν/φου (Gene Kelly). Οι ερμηνείες επιφανειακές. Το σενάριο προβλέψιμο. Η εκτέλεση μέτρια. Η φωτογραφία και η σκηνοθεσία ευχάριστη. Το "μήνυμα" σε σχέση με τον έρωτα πολύ επιφανειακό. Ωστόσο, κάπου φαίνεται η περιορισμένη αντίδραση του ρόλου της Ντενέβ, στην προκατασκευασμενη εικόνα ενός θηλυκού. Μέχρι εκεί όμως το πάει...

Η ομορφιά της ζωής...

Αιθέρια και όμορφη...

Μια ταινία-σταθμός του είδους και της δεκαετίας, με μουσική καταπληκτική, σκηνικά και χρώματα υπέροχα, ηθοποιούς που ταιριάζουν "γάντι" με το όλο περιβάλλον, και μια πλοκή ναι μεν προβλέψιμη και γεμάτη κλισέ, αλλά ταυτόχρονα όσο πρέπει διασκεδαστική και δροσερή, καθώς όλη η ταινία σου προσφέρει ένα αίσθημα ευφορίας. Μακάρι η καθημερινότητα να είχε έστω 1/3 της ανάλαφρης φύσεως αυτής της ταινίας...