Δέσε Με!

Ρομαντικοποίηση της κακοποίησης

Με θλίβει πολύ η ρομαντικοποίηση της κακοποίησης, πίσω από πολύ ωραίες χρωματικές παλέτες παρόλα αυτά... Όσο έβλεπα την ταινία έλπιζα για ένα διαφορετικό τέλος. Ίσως επειδή είμαι θυληκότητα, ίσως που είναι πλέον 2026... το να παρουσιάζεται η βία ως μορφή αγάπης, χωρίς αυτό να κρίνεται από την τέχνη, αλλά αντιθέτως να κανονικοποιείται, είναι κάτι που πάντα θα μου προκαλεί έναν κόμπο στο στομάχι.

Πολύ καλή!!

Ο πάντα ανεπανάληπτος Αλμοδόβαρ!!!

Δες (ε) με!

Όλος ο πρώιμος Αλμοδοβάρ είναι εδώ. Τα έντονα χρώματα, η καλοκαιρινή Μαδρίτη, η σεξουαλικότητα, η τρέλα, οι γνωστοί πρωταγωνιστές. Λείπει το queer στοιχείο και το χιούμορ. Γιατί αυτή η ταινία είναι ένα θρίλερ (αλμοδοβαρικό μεν, αλλά θρίλερ) στα πρότυπα του Χίτσκοκ, με τον Ένιο Μορρικόνε να ντύνει μαεστρικά τις σκηνές σασπένς. Πολλά χρόνια αργότερα ο Αλμοδοβάρ θα επσιτρέψει σε ένα αντίστοιχο θρίλερ με θέμα τις εμμονές και μάλιστα με τον ίδιο πρωταγωνιστή (Το δέρμα που κατοικώ). Η ταινία συστήνεται στους fan της πρώιμης περιόδου του σκηνοθέτη και της σχολής της Μαδρίτης γενικότερα.

αγαπημενο...

Πολυαγαπημένος Αλμοδοβάρ...!