Πέδρο Αλμοδόβαρ

Ανάμεσα στο σκοτάδι και στη συγχώρεση, στην ιεροσυλία και στην τρυφερότητα, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ δικαιολογεί γιατί έγινε το τρομερό παιδί του ισπανικού σινεμά στα 80s με μια ριζοσπαστική και ξέφρενη ταινία για την αμαρτία, την επιθυμία και την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου. — Μια νεαρή τραγουδίστρια χάνει τον εραστή της από υπερβολική δόση και καταφεύγει σε ένα μοναστήρι που απέχει πολύ από ό,τι φαντάζεται κανείς ως ασφαλές καταφύγιο, αφού εκεί συναντά γυναίκες που παλεύουν με τις δικές τους εξαρτήσεις, τις απαγορευμένες επιθυμίες και τις προσωπικές τους ενοχές.

Μια σχέση μητέρας-κόρης στα απόλυτα άκρα. Σε ένα μελοδραματικά θεατρικό νουάρ γεμάτο επιθυμία, ενοχή και περφόρμανς, δύο γυναίκες βρίσκονται ύποπτες για τη δολοφονία του ίδιου άντρα κι ο Αλμοδόβαρ παρασύρει το δικαστικό θρίλερ σε συναισθηματική εξομολόγηση. — Δεκαπέντε χρόνια αφότου άφησε την κόρη της, Ρεβέκκα, στη Μαδρίτη για να ακολουθήσει καριέρα, μια ηλικιωμένη ηθοποιός επιστρέφει στην πόλη για να μάθει ότι παντρεύτηκε έναν από τους πρώην εραστές της. Η κατάσταση θα περιπλακεί όταν κι οι δύο γυναίκες καταλήγουν ύποπτες για τη δολοφονία του ίδιου ατόμου. — Υποψηφιότητα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας | Χρυσές Σφαίρες | 1992

Χάπια, ηλεκτρικές σκούπες κι ένας γάμος-φυλακή. Το εκρηκτικό αντι-μελόδραμα πάνω στην γυναικεία εξάντληση συνδυάζει κοινωνική σάτιρα και ανίερο slapstick, σε μια από τις πιο ευρηματικές στιγμές του πρώιμου Αλμοδόβαρ. — Η Γκλόρια, μια Ισπανίδα καθαρίστρια με μια χαοτική ζωή, ζει σε ένα διαμέρισμα με τον γκρινιάρη σύζυγό της, Αντόνιο, τους δύο γιους τους που είναι επιρρεπείς σε προβλήματα και την αδίστακτη πεθερά της. Χωρίς ιδιαίτερη συναισθηματική υποστήριξη, η Γκλόρια ωθείται στα όριά της όταν ένας καβγάς με τον σύζυγό της οδηγεί σε μια μακάβρια εξέλιξη. Καθώς η Γκλόρια αντιμετωπίζει το ζήτημα, άλλοι εκκεντρικοί χαρακτήρες μπαίνουν στο παιχνίδι, προσθέτοντας στην τρέλα.

Στην περίοδο της απόλυτης καλλιτεχνικής ωριμότητάς του, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σκηνοθετεί ένα πολυεπίπεδο μελόδραμα με στοιχεία θρίλερ και κινηματογραφικής αυτοαναφορικότητας, όπου η δημιουργία και η απώλεια συνυπάρχουν και το σινεμά γίνεται ταυτόχρονα καταφύγιο, τραύμα και λύτρωση. — Ένας τυφλός σεναριογράφος ανασύρει από τη μνήμη του την ιστορία ενός παλιού και μοιραίου έρωτα με μια γυναίκα παγιδευμένη σε μια σχέση εξουσίας και ζήλιας. — Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Καννών | 2009 Υποψηφιότητα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας | Χρυσές Σφαίρες | 2010 Υποψηφιότητα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας | Βραβεία BAFTA | 2010

Στη μάλλον πιο ακραία και προκλητική ταινία του, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σπρώχνει το μελόδραμα και τη φάρσα στα όρια, δημιουργώντας μια σάτιρα για τη βία, την ηδονοβλεψία και την εμπορευματοποίηση της προσωπικής ζωής που (εκτός όλων των υπέροχων άλλων) μας σύστησε και τον εμβληματικό χαρακτήρα της μοναδικής Αντρέα Καρακορτάδα. — Μια γεμάτη ζωή, αθωότητα και ανεξάντλητη αισιοδοξία γυναίκα χάνει κάθε έλεγχο στη ζωή της όταν διασταυρώνεται η πορεία της με έναν εθισμένο στο σεξ πορνοστάρ, έναν κατά συρροή δολοφόνο πέρα από κάθε υποψία και μια τηλεοπτική ρεπόρτερ που τρέφεται από σκάνδαλα. — Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού (Βερόνικα Φορκέ) | Βραβεία Γκόγια | 1994

Μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές στη φιλμογραφία του Ισπανού μετρ, αυτό το πολύχρωμο, πληθωρικό, απόλυτα ιδιοσυγκρασιακό μελόδραμα, είναι ένα απαραίτητο must-see για όλους τους λάτρεις του αλμοδοβαρικού σύμπαντος αλλά και για όλους όσους πιστεύουν στην ομορφιά και στη φιλία. — Μια ανύπαντρη μητέρα βλέπει το μοναχογιό της να πεθαίνει ανήμερα των 17ων γενεθλίων του, στην προσπάθειά του να πάρει αυτόγραφο από μια ηθοποιό. Εξαιτίας της οδυνηρής απώλειας, η γυναίκα αποφασίζει να εντοπίσει τον πατέρα του παιδιού, επιλογή που ανοίγει το δρόμο για μια υπαρξιακή οδύσσεια που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. — Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας | Βραβεία Όσκαρ | 2000 Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας | Φεστιβάλ Καννών | 1999 Βραβείο FIPRESCI | Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν | 1999 Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας | Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου | 2000 Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας | Βραβεία BAFTA | 2000

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ συναντά για πρώτη φορά τη Βικτόρια Αμπρίλ και μαζί με τον Αντόνιο Μπαντέρας δημιουργούν μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του στην Ισπανία, που ακροβατεί ανάμεσα στη ρομαντική κωμωδία και το θρίλερ. — Ένας πρώην τρόφιμος ψυχιατρείου, απαγάγει μία πρωταγωνίστρια ερωτικών ταινιών και προσπαθεί να την πείσει να γίνει γυναίκα του και μητέρα των παιδιών του με το ζόρι. — Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Βερολίνου | 1990

Σε έναν από τους πρώτους θριάμβους του Αλμοδόβαρ, ένα σκοτεινό ερωτικό τρίγωνο εμπλέκεται σε παιχνίδια βίας και εμμονής με θυελλώδη κατάληξη. Το φιλμ που ανέτρεψε τα όρια του ισπανικού σινεμά των ‘80s. — Μετά τον αβέβαιο χωρισμό με τον Χουάν, ο επιτυχημένος σκηνοθέτης πορνό Πάμπλο, γνωρίζει τον Αντόνιο και ζει μαζί του μια σύντομη ερωτική σχέση. Όταν ο Χουάν αποφασίσει να γράψει στον Πάμπλο, ο Αντόνιο θα εμπλακεί στην επικοινωνία τους, έχοντας αναπτύξει μια βίαιη εμμονή μαζί του. Ο Πάμπλο τρομάζει από αυτή την εξέλιξη, αλλά την ίδια στιγμή βρίσκει τον εαυτό του σε νέα φάση δημιουργικής έμπνευσης, καθώς δουλεύει σε ένα έργο πάνω στην τρανς αδερφή του. — Βραβείο Teddy Καλύτερης Ταινίας | Φεστιβάλ Βερολίνου | 1987

Στα μέσα των 90s και προαναγέλλοντας το πέρασμα του στην σκηνοθετική ωριμότητα, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ κάνει ένα διάλειμα από την εκρηκτική υπερβολή του και στρέφεται σε μια βαθιά εσωστρεφή μελέτη της γυναικείας επιθυμίας, της ματαίωσης και της δημιουργικής κρίσης με μούσα του και πρωταγωνίστρια μια συγκλονιστική Μαρίσα Παρέδες. — Mια επιτυχημένη συγγραφέας ρομαντικών μυθιστορημάτων γράφει ιστορίες πάθους, ενώ η δική της ζωή βυθίζεται στη σιωπή και στην αποξένωση. Όταν η συναισθηματική της κατάρρευση γίνεται αναπόφευκτη, επιστρέφει στις ρίζες της για να επανεφεύρει τον εαυτό της. — Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού (Μαρίσα Παρέδες) | Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι | 1996

Ίσως η πιο τολμηρά προσωπική δουλειά του μεγάλου auteur, το ώριμο μελόδραμα του Πέδρο Αλμοδόβαρ αναμιγνύει μνήμη και μυθοπλασία έχοντας στο στόχαστρο τη θρησκοληψία και την ανάγκη για – πάσης φύσεως – αποκάλυψη. — Όταν ένας παλιός φίλος φέρνει στον σκηνοθέτη Ενρίκε Γκοντέδ ένα ημι-αυτοβιογραφικό σενάριο που καταγράφει την εφηβεία τους, ο Ενρίκε αναγκάζεται να ξαναζήσει τα νιάτα του που πέρασε σε ένα καθολικό οικοτροφείο. Συνδυάζοντας το παρελθόν με το παρόν, το σενάριο ακολουθεί ένα άτομο που επανασυνδέεται με ένα αγαπημένο άτομο από το δημοτικό, καθώς αναλογίζεται την κακοποίηση που υπέστη σε νεαρή ηλικία. — Υποψηφιότητα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας | Βραβεία BAFTA | 2005 Υποψηφιότητα Καλύτερης Σκηνοθεσίας | Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου | 2004 Υποψηφιότητα Καλύτερου Σεναρίου | Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου | 2004