Σε Ζηλεύω

Για τη μουνάρα και μόνο 7/10, όλο το άλλο ψιλοβαρετό ανούσιο, γνήσιο, γαλλικό σινεμά. Κομπλέ ερμηνείες επίσης, είχε υποκριτική χημεία το μοιραίο αντρόγυνο

Άρρωστος, κομπλεξικός άντρας α λα φρανσέ

Άλλη μια ιστορία - χωρίς τέλος -όπως σωστά γράφει στο τέλος της ο σκηνοθέτης. Κουραστική ως ταινία, το θέμα της όμως είναι απελπιστικά παρόν και επαναλαμβανόμενο. Άπειρες γυναίκα φορτώνονται, εγκλωβίζονται και κινδυνεύουν από άντρες που είναι για χάπια και ψυχιατρείο. Μακάρι να μην υπήρχε λόγος να φτιάχνονται ταινίες με τέτοιο θέμα. Έστω και τόσο γαλλοπρεπώς, η σεξιστική φρίκη είναι ανυπόφορη.

Ανιαρό ως τη μέση. Μετά τη μέση, πολύ ανιαρό.

Έκατσα νωρίς σπίτι και είχα όρεξη να Σινομπάρω. Δύο ταινίες κιόλας. Ήταν τόσο κουραστικό, παρά τη μικρή του διάρκεια, όπου έκανα 4 ώρες να ξεμπερδέψω με δαύτο. Βλέπουμε το πως ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στην πλάνη της τρέλας σταδιακά, αλλά με επώδυνη σκηνοθεσία. Στο τέλος , δεν είχα αγωνία πως θα τελειώσει, αν θα ήταν ημιτελές ή όχι. Αρκούσε να τελειώσει. Η Εμμανουέλ Μπεάρ, μια κουκλίτσα. Ο σύζυγος της στο έργο , μου θύμιζε ντε Νίρο στο 'Cape fear'.

Μάλλον από τα πιο σχηματικές ταινίες...

... του Σαμπρόλ, αλλά αξιοθαύμαστη και αξιολάτρευτη παραταύτα.

Πανέμορφη Τοξική Αρρενωπότητα

Η ταινία οπτικά είναι ένα διαμάντι, οι ερμηνείες είναι καταπληκτικές και ο Γαλλικός αέρας είναι παντού ! Όσο για το main story: Κάπως έτσι συμβαίνουν οι γυν@ικοκτωνίες ! Γιατί κάποια σκουπίδια (άρρωστα ή μη) δεν μπορούν να δεχτούν το φως δίπλα τους! Μου άρεσε υπερβολικά η ισορροπία ανάμεσα στην ομορφιά και στην σιχαμάρα και είναι η κατάλληλη ταινία για προβληματισμό σχετικά με την υγεία στις σχέσεις και το κατά πόσο η πατριαρχία, που γεννά την ζήλια, την δηλητηριάζει! Διαφωνώ μόνο με την καταλληλότητα που δίνει το Cinobo γιατί δείχνει βι@σμό και θα απατούσα ένα trigger warning !!

2 / 10

Η ταινία χωρίζεται σε 3 μέρη. Στο 1ο η συζυγική ρουτίνα που δεν ήταν ανάγκη να κάνει τον θεατή να βαριέται. Στο 2ο πολύ πειστικό με το γνωστό παιχνιδιάρικο στυλ του Σαμπρολ και στο 3ο και πιο οδυνηρό ( για το σκηνοθέτη) που και την ένταση δεν μπορεί να αποδώσει πειστικά (αφήνοντας έκθετο και τον ηθοποιό του) αλλά καταφεύγει και σε μια σεναριακή βολική Γαλλικούρα προκειμένου να βρει τρόπο να τελειώσει την ταινία (ο ψυχίατρος αφήνει μόνο του το ζευγάρι να περάσει τη νύχτα, μετά από όσα προηγήθηκαν).