Nikt jak Kurosawa nie potrafi łączyć teatralności scenariusza z przepychem możliwości filmowego medium.
Ogląda się to niesamowicie szybko i z napięciem. Nakadai wynosi swoją postać na wyżyny, widocznie czerpiąc z oryginału, warsztatu teatralnego i niesamowitego zrozumienia roli - ja jako widz siedziałem z otwartymi oczami (a nawet ustami) kiedy widziałem kolejne etapy jego degradacji. Ducha nie ma, bogów nie ma - istnieje tylko otchłań.





















