Η κάμερα του Μίκαελ Χάνεκε ενδοσκοπεί σε αυτή την προκλητική μελέτη της ψυχικής αποσύνδεσης στην εποχή της μαζικής επικοινωνίας. Το αποτέλεσμα είναι ένας ψυχρά μεταμοντέρνος, μετακινηματογραφικός λαβύρινθος στον οποίο τα όρια μεταξύ πραγματικής και διαμεσολαβημένης βίας γίνονται τρομακτικά δυσδιάκριτα.
Ο 14χρονος Μπένι είναι ένας έφηβος του οποίου οι ευκατάστατοι γονείς απουσιάζουν συχνά. Γεμίζει αυτό το κενό βυθίζοντας τον εαυτό του στον κόσμο των βίντεο. Σύντομα, οι εικόνες με τις οποίες τρέφεται επισκιάζουν την αίσθηση της πραγματικότητας, μέχρι που ο Μπένι χάνει το μυαλό του. Βιντεοσκοπεί τον εαυτό του να διαπράττει μια απερίγραπτη πράξη βίας.
Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου
Βραβείο FIPRESCI
1993
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας.
