Οπωσδήποτε την Κυριακή

Οπωσδήποτε...

Όχι η καλύτερη του Τριφό αλλά must see.

Υπέροχη Αρντάν, πολύ καλή ταινία συνολικά.

Αστυνομική ταινία γαλλικού τύπου, με πινελιές Χιτσκοκ. Αξίζει συνολικά και σε κρατάει μέχρι το τέλος. Πέραν των άλλων εκεί ο σκηνοθέτης επισφραγίζει το φετίχ του για τα γυναικεία πόδια, φυσικά δεν τον κατηγορεί κανείς για αυτό. Μια όμορφη γαλλική αστυνομική ταινία με την πρωταγωνίστρια να κλέβει την παράσταση. Εμφανισιακά θα την έλεγα η Γαλλίδα Ειρήνη Παππά…

ΩΡΑΙΑ! ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ. ΑΞΙΖΕΙ!

Πολύ δυνατό, Αρντάν στα prime της

Χιτσκοκικό θρίλερ με κωμικά στοιχεία

Πολύ ευχάριστη ταινία που κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση με την πλοκή της. Ίσως λίγο πιο μεγάλη απ' όσο θα χρειαζόταν. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, δίνοντας καλές εναλλαγές μεταξύ κωμικών και δραματικών σκηνών, ξεκουράζοντας τον θεατή και δίνοντας μια πιο ανάλαφρη νότα στην ταινία. Όλα τα καλά στοιχεία του Χίτσκοκ είναι εδώ, δίνοντας ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα, χάρη στη μαεστρία του σκηνοθέτη.

Ατμοσφαιρα,σε βάζει μέσα.

Φανι Αρνταν γραφει στο φακό ωδή στη γυναικεία ομορφια

πολύ διασκεδαστική

Μια ταινία κωμική, με πλοκή "θρίλερ" που σε κρατάει, αλλά και σε μπερδεύει λίγο με τις ανατροπές της. Ανάλαφρη και χαριτωμένη.

Αχ πόσο τέλεια

Ευχαριστούμε σινομπάρα για τις ταινιάρες!

6 / 10

Διασκεδαστική κωμωδία σε όχημα θρίλλερ, με διαρκείς ανατροπές, που της δίνει Ρυθμό και κρατά το ενδιαφέρον του θεατή. Αν και προχωρώντας στο τέλος της ταινίας η κωμωδία ατονεί, το θρίλερ έρχεται στην επιφάνεια (και εκεί φαίνεται άλλη μια φορά, ότι δεν είναι το φόρτε του σκηνοθέτη και δεν είναι Χίτσκοκ) , έχει προλάβει να αναδείξει τη δροσιά και τη νεανικότητα της πρωταγωνίστριας του. Εξαιρετική η Φανί Αρνταν (παρά το ότι ο ρόλος της προς το τέλος γίνεται ιδιαιτέρα κακογραμμένος). Άλλωστε η επιτυχια μεγάλου μέρους του Γαλλικού κινηματογράφου στηρίχτηκε σχεδόν αποκλειστικά στις πρωταγωνίστριες του (η στους πρωταγωνιστές) και στο κατά πόσο οι σκηνοθέτες κατάφεραν να τις αξιοποιήσουν. Ο Τρεντινιάν στο ρόλο ενός ταλαίπωρου μεσοαστού δεν βοηθήθηκε ιδιαίτερα (φαίνεται σε σύγκριση με Αμερικάνους ηθοποιούς που έπαιξαν παρόμοιους ρόλους πειστικότερα), αυτό όμως δεν εμπόδισε να λειτουργήσει η ταύτιση του Γαλλικού και άλλου κοινού με το χαρακτήρα που υποδύθηκε και να σημειώσει η ταινία επιτυχία.

Στα χνάρια του μεγάλου μαιτρ

Η τελευταία ταινία του Truffaut είναι ένα έργο πλήρως χιτσκοκικό, από την ασπρόμαυρη φωτογραφία και τις ανταγωνιστικές σχέσεις του πρωταγωνιστικού ζεύγους έως τα διάσπαρτα χιουμοριστικά στοιχεία και τα παραπλανητικά coup de theatre. Και η επιτυχία είναι ακόμη μεγαλύτερη αν σκεφτεί κανείς ότι στηρίζεται σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα της σειράς, όπου κάμποσα ευρήματα είτε βγάζουν μάτι με την αναληθοφάνειά τους (η βιβλιοθήκη στο δικηγορικό γραφείο που περιστρεφόμενη βγάζει στο ινστιτούτο αισθητικής της δολοφονημένης) είτε μένουν μετέωρα δραματουργικά (η ταμίας που είναι μέτοχος του καμπαρέ και έχει κρυμμένη την καραμπίνα στον καναπέ της). Πόσο όμως μετράνε όλα αυτά, όταν το πραγματικό διακύβευμα είναι να πάψουν να καυγαδίζουν ο Trintignant και η Ardant και γίνουν επιτέλους ζευγάρι, χαρίζοντάς μας μια έντονη συγκίνηση στη σκηνή της «προδοσίας» και δίνοντας στους τίτλους του τέλους την ευκαιρία για άλλη μια παιδική σκανδαλιά υπό τους παιγνιώδεις ήχους του Delerue…